راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ١٠٤ - تفسیر اخلاص

از آنچه خداوند به او داده راضِی باشد، پس خداوند هم از او راضِی مِی‌شود.

در دعاِی ابوحمزه مِی‌خوانِیم: «وَأَنَّ فِي اللَّهْفِ إِلى جُودِكَ وَالرِّضا بِقَضائِكَ عِوَضا مِنْ مَنْعِ الباخِلِينَ وَمَنْدُوَحَةً عَمّا فِي أَيْدِي المُسْتَأْثِرِينَ».١

پناه من، جود خداوند است؛ پناه من به فلانِی ِیا فلانِی نِیست. راضِی به قضا و تقدِیر خداوند هستم و مِی‌دانم اگر خداوند بِیشتر از اِین به من مِی‌داد منحرف مِی‌شدم. فکر نکنِید که ثروتمند شدن سعادت است بلکه گاهِی پول مِی‌آِید و با خود شقاوت و آبرورِیزِی مِی‌آورد. گاهِی ثروت غرور مِی‌آورد و غرور هم تخلف از قانون مِی‌آورد که بر اثر آن آبروِی انسان مِی‌رود؛ زِیرا حرام را با حلال مخلوط کردند. به آنچه خداوند داده راضِی باشِید و زِیادِیش را هم در راه خداوند بدهِید. اگر اِین حرکت را انجام دهِید، ان‌شاءالله به مقامات عالِیه مِی‌رسِید.

«وَالرِّضا بِقَضائِكَ عِوَضاً مِنْ مَنْعِ الباخِلِينَ» به آنچه خداوند داده، راضِی باشِیم و سراغ مردم بخِیل نروِیم. مگر چه جاِیگاهِی دارند که به سراغ آن‌ها بروِیم؟

«وَمَنْدُوَحَةً عَمّا فِي أَيْدِي المُسْتَأْثِرِينَ» خودخواهان را رها کنِیم و به خداوند توجه کنِیم. اگر توجه به خداوند داشته باشِیم، خداوند تمام مسائل ما را کفاِیت مِی‌کند و موفق خواهِیم شد.

١ . بحار الانوار، ج٩٥، ص٨٣.