راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٩٨ - خوشحالی از تمجید دیگران

فهمِید که من انسان خوب و اهل خِیر هستم و کمک مِی‌کنم؛ اِین مقدار اشکالِی ندارد.

امام باقر ٧ فرمود: همه مردم همِین‌طور هستند «مَا مِنْ أَحَدٍ إِلَّا وَ هُوَ يُحِبُّ أَنْ يَظْهَرَ لَهُ فِي النَّاسِ الْخَيْرُ» همه دوست دارند دِیگران بگوِیند که اِین انسان خوبِی است. شما خدمت مِی‌کنِید، روضه اباعبدالله ٧ مِی‌گِیرِید و کارهاِی خِیر انجام مِی‌دهِید، مردم مِی‌بِینند و از شما تعرِیف مِی‌کنند؛ اِین طبِیعِی است که خوشحال مِی‌شوِید.

مقامات فرق مِی‌کند؛ براِی کسِی اِین مقام است که کارهاِی خِیر انجام مِی‌دهد و وقتِی دِیگران او را تشوِیق مِی‌کنند خوشحال مِی‌شود اما مقربِین فرق مِی‌کنند. کسانِی که خِیلِی خالص هستند از اِین تشوِیق‌ها خوشحال نمِی‌شوند. وقتِی غذا را به خانه فقِیر مِی‌برند سعِی مِی‌کنند کسِی نفهمد.

ابرار، انسان‌هاِی خوبِی هستند که کارهاِی خِیر انجام مِی‌دهند و با تشوِیق دِیگران خوشحال مِی‌شوند اما مقربِین اِین‌گونه نِیستند بلکه درجاتشان خِیلِی بالاست و به حدِی رسِیده‌اند که اگر کسِی بفهمد ناراحت مِی‌شوند، دوست ندارند کسِی متوجه شود و مِی‌خواهند خالصِ خالص براِی خدا باشند؛ زِیرا آن درجات و مقامات معنوِی را دِیده‌اند و مِی‌ترسند که از آن مقامات و ثواب‌ها کم شود. ممکن است عملِی براِی شما حسنه باشد اما براِی شخصِیت‌هاِی بزرگ، از سِیئات باشد؛ ِیعنِی براِی آن‌ها تنزّل رتبه است، اِین‌ها دوست دارند هِیچ ‌کس متوجه نشود. اِین ارزش را آن‌ها بهتر درِیافت مِی‌کنند.