راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٩٣ - مقام مخلصین

مِی‌خوانم» و حتِی گاهِی کارهاِی خود را براِی دِیگران بازگو ‌کند.

پاِیِین‌ترِین حد اخلاص

از عبارت «أَدْنَى» مِی‌توان استفاده نمود که پاِیِین‌ترِین حد اخلاص آن است که عبد تا توان دارد کارهاِی خِیر انجام مِی‌دهد اما مِی‌گوِید: من هنوز ذره‌اِی از حق عبودِیت را انجام نداده‌ام.

«فَيُوجِبَ بِهِ عَلَى رَبِّهِ مُكَافَأَةً بِعَمَلِهِ لِعِلْمِه»: گاهِی برخِی مِی‌گوِیند: «ما نماز شب خواندِیم و همه کارهاِی خوب را انجام دادِیم اما خداوند هِیچ لطفِی به ما نکرد». فکر مِی‌کند اگر ثوابِی انجام داد، از خداوند طلبکار است و خداوند باِید فوراً جزاِی خِیرِی به او دهد. اگر کسِی چنِین حالتِی دارد، معلوم مِی‌شود که اخلاصِی در کارهاِیش ندارد و به دنبال مظاهر دنِیوِی است. اخلاص واقعِی آن است که کار فقط براِی خداوند انجام شود. اگر براِی عملش از خداوند توقع جزا در دنِیا داشته باشد، معلوم مِی‌شود که اخلاص ندارد.

مقام مخلصِین

«أَدْنَى مَقَامِ الْمُخْلِصِ فِي الدُّنْيَا ...»: پاِیِین‌ترِین مقام دنِیوِی انسان مخلص، در امان بودن از همه گناهان است. اگر مِی‌خواهِی بدانِی که مخلص هستِی ِیا نه، نگاه کن آِیا گناه مِی‌کنِی ِیا نه؟ انسان ممکن است ثواب زِیادِی انجام دهد اما در گناه هم ِید طولاِیِی دارد؛ اِین حالت نشان مِی‌دهد که اخلاصش کامل نِیست. اگر انسان خوبِی باشد، خوب‌ها را انجام مِی‌دهد و بد‌ها را ترک مِی‌کند.