راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٩٥ - نشانه اخلاص

کسب نمود تا بِیشترِین نورانِیت را درِیافت کرد.

رواِیاتِی که درباره اخلاص وارد شده‌ متفاوت است و در نگاه اولِیه باهم تعارض دارند اما باِید توجه داشت که اخلاص، درجاتِی دارد؛ رواِیت اول، اشاره به درجه‌اِی از اخلاص و رواِیت بعدِی، اشاره به درجه دِیگرِی از اخلاص دارد. ممکن است درجه‌اِی از اخلاص براِی اولِیاءالله، اخلاص نباشد درحالِی‌که براِی من و شما اخلاص باشد. ما درجه‌اِی از اخلاص را دارِیم اما اولِیاءالله آن را اخلاص نمِی‌دانند.

کسانِی که براِی بهشت عبادت مِی‌کنند و مِی‌گوِیند: «خداِیا! من نماز مِی‌خوانم که به بهشت بروم»؛ اِین‌ها هم اخلاص دارند اما درجه‌اِی از اخلاص را دارند. کسانِی که فقط براِی خدا نه براِی بهشت ِیا ترس از جهنم، عبادت مِی‌کنند هم درجه‌اِی از اخلاص را دارند. کسِی مِی‌گوِید: «من از جهنم مِی‌ترسم. نمازم را مِی‌خوانم، روزه‌ام را مِی‌گِیرم، جهاد مِی‌روم و خمس را هم مِی‌دهم؛ چون از جهنم مِی‌ترسم»، براِی اِین شخص اخلاص است اما براِی اولِیاءالله اخلاص نِیست. کسِی که مِی‌گوِید: «من براِی رسِیدن به حورالعِین و بهشت، اعمالم را انجام مِی‌دهم»، او هم اخلاص دارد اما اخلاصش فرق مِی‌کند با کسِی که مِی‌گوِید: من براِی رسِیدن به حورالعِین، بهشت و ترس از جهنم عبادت نمِی‌کنم بلکه فقط براِی خدا اِین اعمال را انجام مِی‌دهم.

خوشحالِی از تمجِید دِیگران

«جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلي الله عليه و آله و سلّم فَقَالَ إِنِّي أَتَصَدَّقُ وَأَصِلُ الرَّحِمَ وَلَا أَصْنَعُ ذَلِكَ