آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٢١٧ - اخبار باب

دارند، گفتم: قربانت من ميخواهم آن را بنويسم فرمود: بنويس نوح ايوا داينوار يلهين مالحوا اشرسوا اورضوا بنواموا شتودعال اسحطوا (٣٣٣).

بيان: يعنى از خدا فرماندارند كه چنين گويند و من گويم اين عبارت بلفظ عبرى است و آن را در نسخه‌هاى بصائر چنين يافتم و از راويان تصحيف فراوان دارد چون اين زبان را نميدانستند و آنچه از شناساى به زبان آنها شنيدم كه از علماى خودشان بود اينست كه دعاء يهود بر ذبيحه چنين است:

آن را با شرحش آوردم: باروخ مباركى آتا: تو. ادوناى خدا الوهنونا معبودا ملخ عولام پروردگار جهانيان اشير: آنكه قدوسنو تقديس كرديم بمصيوتا و بفرمانهايش ومنواتو، و فرمانداد ما را على هشحيطا. بر ذبح.

٢٠- دعائم: از ابى جعفر بن محمّد ٨ كه رخصت داد در خوردن خوراك اهل كتاب و فرقه‌هاى ديگر بشرط كه در خوراك ذبيحه نباشد (١ ر ١٢٦).

٢١- و از ابى جعفر محمّد بن على ٧ كه چون دانسته شود در آن ذبيحه است مخور.

بيان: اين اشاره است باينكه ذبيحه در آنست و نخست بر اينكه ملاقات آنها با آن خوراك برطوبت معلوم نيست.

٢٢- در دعائم: از ابى جعفر ٧ كه پرسش شد از ذبيحه يهودى و ترسا و گبر و ذبيحه‌هاى مخالفان و خواند قول خدا عزّ و جلّ را «فَكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ‌» و فرمود: چون شنيديد نام خدا را برند بخوريد و آنچه بى‌نام خدا باشد مخوريد، و هر كه متهم است بترك تسميه و آن را واجب نداند نبايد ذبيحه‌اش را خورد جز كه در هنگام ذبح او را ببيند و بر سنت ذبح كند و نام خدا برد بر آن و اگر نديده ذبح كند خورده نشود (٢ ر ١٧٧).

٢٣- و روايت داريم از ابى جعفر ٧ كه ذبيحه يهودى و ترسا و گبر و ذبائح مخالفان حرام هستند، و روايت نخست شاذّ است و بدان عمل نشود.

٢٤- و از جعفر بن محمّد ٧ كه پرسش شد از گوشتى كه در بازارها فروشند