آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٢١٥ - اخبار باب
حلال است و چون پسر بچه نيروى ذبح دارد و نام خدا برد ذبيحه او حلال است و اگر مسلمان تسميه فراموش كرد باكى بذبيحه او نيست اگر متهمش ندانى (١/ ٣٧٥).
بيان: يعنى متهم بترك عمدى آن نباشد براى اينكه آن را واجب نميداند و از روى مصلحت دعوى فراموشى كند و دليل است بر عدم اعتماد بر ذبح كسى كه بسم اللَّه را واجب نداند و گويا حمل بر استحباب شود و صدوق در فقيه (٣/ ٢١١) بسندش از امام ششم ٧ آورده كه پرسش شد از مردى كه سر بريده و بسم اللَّه را فراموش كرده، ذبيحه او حلال است؟ فرمود: آرى اگر متهم نباشد و خوب سر برد پيش از آن، و من در كلام اصحاب قيد عدم تهمت را نديدم و احوط رعايت آن است.
١٤- عياشى: از عمران كه شنيدم امام ششم ٧ در باره ذبيحه ناصبى و يهودى ميفرمود: مخور تا بشنوى كه نام خدا برد آيا نشنيدى قول خدا را «وَ لا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ» (١/ ٣٧٥).
١٥- در سرائر: بسندش از محمّد بن مسلم كه شنيدم امام پنجم ٧ ميفرمود هر كه را شنيدى بسم اللَّه گويد ذبيحه او را بخور (مستطرفات، ٤٩٠).
١٦- در كشى: بسندى تا ابن ابى عمير كه ابن ابى يعفور و معلّى بن خنيس در نيل بودند بزمان امام ششم ٧ و اختلاف كردند در ذبائح يهود و معلّى خورد و ابن ابى يعفور نخورد و چون نزد امام ٧ آمدند باو گزارش دادند و كار ابن ابى يعفور را پسنديد و معلّى را خطاكار شمرد در خوردن آن (٢٤٨ رجال كشى)، بيان: اين برعكس روايت مفيد و سيد است در باره معلّى و يكى از آن دو از اشتباه راويان است و در روايت كافى و تهذيب كه گذشت نامى از معلّى در آخر خبر نيست بلكه همين است كه كدام شما نخورده و او گفت: من و امام فرمود:
احسنت و منافات با اين روايت ندارد.
١٧- در كفايه: بسندى از يونس بن ظبيان كه امام صادق ٧ باو فرمود: