آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٢٩٢ - آيات قرآن مجيد

از نطفه چون منى شود.

١٨- الواقعه (٥٨- ٥٩) آيا ديديد آنچه منى ريزند آيا شما آفريديدش يا ما آفريدگاريم.

١٩- التغابن (٣) و صورت بست شما را و خوب ساخت صورت شما را در زمين و سپس بسوى او محشور شويد.

٢٠- الملك (٢٣- ٢٤) بگو او است كه برآورد شما را و ساخت براتان گوش و ديده‌ها و دلها كم است كه شكر گزاريد، بگو او است كه بر آورد شما را در زمين و سپس بسوى او محشور شويد.

٢١- نوح (١٣- ١٨) چيست شما را كه اميد نداريد براى خدا وقار با اينكه البته شما را آفريد درجه درجه- تا فرمايد- و خدا روياند شما را از زمين روياندنى بر گرداند شما را بدان و برآوردتان بر آوردنى.

٢٢- القيامه (٣٧- ٤٠) آيا نبود نطفه‌اى از منى ريخته* سپس بود علقه و پس آفريد و درست كرد* و ساخت جفت از نر و ماده* آيا نيست او توانا بر اينكه زنده كند مرده‌ها را.

٢٣- الدهر (١- ٢) آيا آمد بر آدمى مدتى از روزگار كه نبود چيزى يادگار* البته ما آفريديم آدمى را از نطفه‌اى آميخته، آزموديمش و نموديمش شنوا و بينا.

٢٤- المرسلات (٢٠- ٢٤) آيا نيافريديمتان از آبى پست، پس نهاديمش در جايگاهى پا بر جا تا اندازه‌اى معلوم، اندازه زديم و چه اندازه زنانيم واى آن روز بر مكذبان.

٢٥- النبأ (٨) و آفريديمتان جفتها.

٢٦- عبس (١٧- ٢٣) كشته باد آدمى چه ناسپاس است از چه‌اش آفريده از نطفه آفريده و اندازه گرفته و آنگاه راهش را هموار ساخته سپس او را ميرانده و بگورش كرده سپس چون خواهد زنده‌اش كند. نه، هرگز انجام نداد آنچه فرمانش داد.