آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٣١٦ - روايات
چنان مىشود.
٤١- در كافى (ص ٣٤٧): بسندى از سعيد بن مسيّب كه از امام چهارم ٧ پرسيدم مردى زن آبستنى را لگد زده و بچه انداخته مرده؟ فرمود: اگر نطفه است بر او ٢٠ دينار است، گفتم: حد نطفه چيست؟ فرمود: همانست كه در رحم ٤٠ روز ميماند، فرمود: اگر علقه بيندازد ٤٠ دينار بر او است، گفتم: حدّ علقه چيست؟
فرمود: تا ٨٠ روز پس از ورود نطفه، فرمود: و اگر مضغه بيندازد ٦٠ دينار بر اوست، گفتم: حد مضغه كدام است؟ فرمود تا ١٢٠ روز، فرمود: و اگر بچهاى تمام آفرينش با استخوان و گوشت و اندام مرتب كه جان گرفته باشد بيندازد بر او يكديه تمام است.
گفتم: بمن بگو تحولش در شكم مادر از حالى بحالى بروح است يا بيروح؟
فرمود: بجا نيست جز به زندگى ديرين كه در اصلاب مردان و ارحام زنان نقل شود، و اگر روحى نداشت جز زندگى انسانى در رحم حالى بحالى نميشد، و بركشنده او ديهاى نبود در اين صورت.
توضيح: «مرتب الجوارح» در نسخه اى «مزيّل الجوارح» يعنى اندامش از هم ممتاز باشند، چنانچه خدا فرموده لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا، ٢٥- الفتح و در نسخهاى «مربّل» براء بىنقطه و باء يك نقطه يعنى گوشتين «بروح غذاء حيات» مقصود روح والدين است يا قوه نماء و در نسخهاى «عدا» بعين بىنقطه است يعنى حالى بحالى شدن نطفه بروحى است جز روح آدمى خودش كه پيش از اجساد آفريده شده زيرا هنوز بدو نپيوسته، و مقصود از روح يكم قوه تامه است يا روح والدين، و مقصود از قديم يعنى پيش از خلق جسد چنانچه بيايد ان شاء اللَّه و اطلاق كشتن پيش از تعلق روح مجاز است.
٤٢- در كافى (ج ٦ ص ٣٠٦): بسندش از حسين بن خالد كه بامام هفتم گفتم:
از پيغمبر ٦ براى ما روايت شده كه هر كه مىنوشد چهل روز نمازش قبول نيست فرمود: راست گفتند، گفتم: چطور ٤٠ روز قبول نيست نه بيش و نه كم؟ فرمود: خدا عزّ و جلَّ آفرينش آدمى را اندازه گرفت ٤٠ روز نطفه، ٤٠ روز علقه، ٤٠ روز مضغه، و چون مىنوشد ٤٠ روز در تن او بماند باندازه دوره تحول آفرينشش، سپس فرمود: