آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ٣٠٧ - روايات
نطفه از او روان شود نه جز آن، و از اينجا است كه ميّت را بايد غسلى چون غسل جنابت داد.
بيان: فرشتهها دواند و جمع در اؤلئك مجاز است يا دو نوعند و هر زنى دو تا دارد.
٢٣- در محاسن: بسندى از امام ششم ٧ كه خدا تبارك و تعالى در قرآن ميفرمايد: «البته آدمى را در كبد آفريديم، ٣- البلد» يعنى واداشته در شكم مادر رو بروى مادر، خوراكش از خوراك مادر است و نوشابهاش از نوشابه مادر و بنفس او نفس كشد، و پيمانى كه خدا از او گرفته ميان دو چشم او است، و چون زادنش نزديك گردد فرشتهاى آيد بنام زاجر و او را نهيبى زند و وارو گردد و سرش سرازير شود تا خدا كار زايش را بزن و نوزاد آسان كند، و اين جريان براى همه مردم است مگر آنكه سركش باشد و چون او را نهيب زند بهراسد و وارو گردد و بزمين افتد و از نهيب آن فرشته گريانست و پيمان را فراموش كرده.
گويم: تمامش با شرحش در باب جوامع احوال دواب و انعام است.
٢٤- عياشى: از عبد الملك بن اعين كه: چون مردى زنا كند، شيطان هم آلتش را با او فرو كند و دو نطفه در آميزند و خدا از هر دو آفريند و شرك شيطان باشد.
٢٥- و از همان: كه محمّد بن مسلم گفت پرسيدم از امام ششم ٧ از شرك شيطان كه خدا فرمايد «و شريكشان شود در مال و فرزند، ٦٥- اسرى» فرمود: هر مال حرامى شريكى است با شيطان، و فرمود: با مرد باشد هنگام جماع و فرزند از نطفه او و مرد باشد در صورتى كه بوجه حرام باشد.
٢٦- از علل محمّد بن على بن ابراهيم، علت اينكه آدم پس از چهل سال گوشت و خون شد اينست كه در رحم و شكم نبود، و آشكار هم بود و پس از ٤٠ سال گوشت و خون شد.
٢٧- در مناقب (ج ١ ص ٢٠٠) از سلام بن مستنير كه در خبرى طولانى از ابى جعفر ٧ آفرينش نوزاد را در شكم مادر ذكر كرده گفته: خدا فرشتهاى بنام