براى برترى مكلفى بر ديگرى دليل عقلى قطعى نيست، زيرا مقصود از برترى در اينجا استحقاق ثواب بيشتر است و آن را از ظاهر طاعت نتوان فهميد زيرا دو طاعت در ظاهر برابر بسا در ثواب باندازه فزونى نابرابر باشند و بايد بدليل سمعى قطعى چسبيد و در قرآن و حديث چنين دليلى نيست و ما بيان كنيم آيه كه دليل برترى انبياء بفرشته‌ها دانستند ممكن است دليل بر ترتيبي در فضل باشد كه ذكر كنيم.

و دليل قطعى به برترى انبياء بفرشته‌ها همان اجماع اماميه است كه در اين باره خلافى ندارند و بلكه پا فراتر نهاده و ائمه ٧ را هم برتر از همه فرشته‌ها دانند، و اجماعشان حجت است زيرا معصوم در ميان آنها است، و در بسيارى از كتب خود كيفيت استدلال باين روش را بيان كرديم و شرح داديم كه با غيبت امام از چه راهى قطع بعقيده او بدست آيد و هر اعتراضى را هم جواب گفتيم و در اينجا نبايد بشرح آن پردازيم.

و ممكن است دليل بر آن آورد از اينكه خدا همه فرشته‌ها را فرمود: تا بر آدم سجده‌كننده و اين فرمان مقتضى بزرگداشت و تقديم و احترام داريست و چون تعظيم و تقديم مفضول بر فاضل روانيست بدانيم كه آدم ٧ برتر از فرشته‌ها است و هر كه او را افضل از همه فرشته‌ها داند معتقد است كه همه انبياء برترند از همه فرشته‌ها و كسى تفضيل ميان آن دو نداده.

اگر گفته شود: از كجا فرمان سجده براى تعظيم و تقديم آدم بوده؟

گوئيم بعبادت گرفتن آنها بسجده بر او براى اين بوده كه قبله آنها باشد بى‌تعظيم و تقديم او يا براى تقديم و تعظيم او كه ما گفتيم اگر بر وجه يكم باشد نبايد ابليس از سجده خوددارى كند و كبر ورزد و گويد «آيا اينست كه بر منش گرامى داشتى؟، ٦٢- اسرى» و بگويد «من به از اويم، مرا از آتش آفريدى و او را از گل، ١١- الاعراف) و همه قرآن گوياست كه امتناع او از سجده براى اعتقاد به برترى دادن و تكريم آدم بوده و اگر چنين نبود بايد خدا باو اعلام كرده باشد كه در اين سجده تفضيل و تكريمى براى آدم نيست، و چگونه در آنچه گفتيم ترديدى آيد با اينكه هر پيغمبرى خواسته آدم ٧ را بزرگ شمارد و او را بفخر و شرف ستايد سجود