آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١١٠ - روايات

ص ٢٤٣) از فاطمه عليها سلام است كه: در عهد ابى بكر زمين لرزه شد- و حديث را كشانده تا گفته:

على ٧ بآنها فرمود: گويا هراس كرديد از آنچه بينيد، گفتند: چگونه نهراسيم و مانندش را هرگز نديديم، فرمود دو لبش را جنبانيد و دست بزمين زد و فرمود: تو را چه شود؟ آرام باش و آرام شد و فرمود: منم آن مردى كه خدا فرموده «چون زمين بلرزد بخود و بدر اندازد بارهايش را و آدمى گويد او را چه شده» منم آن آدمى كه باو گويم تو را چه شده «آن روز گزارش دهد» بمن گزارش دهد، و اينست معنى قول او كه اگر آن زمين لرزه بود كه خدا گفته در قرآنش يعنى در سوره زلزال و آن زمين لرزه قيامت است بمن پاسخ ميداد يعنى گزارش ميداد و با من سخن ميگفت ولى آن نيست يعني زلزله قيامت.

٢٤- در علل (- ٢٤٢) بسند گذشته از محمّد بن سليمان ديلمى كه پرسيدم از امام ششم ٧ زلزله چيست؟ فرمود آيتى است، گفتم: سببش چيست؟ فرمود خدا تبارك و تعالى بريشه‌هاى زمين فرشته‌اى گماشته و چون خواهد زمينى لرزد باو وحى كند كه فلان ريشه را بجنبان و او ريشه‌هاى آن زمين را بجنباند و اهل آن بجنبند.

گويد: گفتم: چون چنين شود چه كنم؟ فرمود: نماز كسوف را بخوان و چون تمام كردى بسجده افت و در آن بگو «اى آنكه نگهدارى آسمانها و زمين از اينكه از جا بكنند و اگر از جا بكنند ديگرى نتواند آنها را نگهدارد از آن پس و راستى او بردبار و آمرزنده است، بازدار بدى را از ما كه بر هر چيز توانائى.

در فقيه، باسنادش مانندش آورده بيان: آيتى است يعنى نشانه خشم يا توانائى او است .. و در فقيه پس از غفورا گويد: اى كسى كه آسمان را نگهدارى تا بر زمين نيفتد بازدار ...

٢٥- در كافى (٢٥٥- روضه): بسندش از امام ششم كه آن ماهى كه زمين را بدوش دارد در دل گفت: زمين را بنيروى خود بر ميدارم خدا عزّ و جلّ يك ماهى كمتر از شبر و بزرگتر از فتر (ميانه سبابه و ابهام) در بينى او فرستاد