و بدهكارى و حج و روزه و مصالح ديگر شهرت دارد، كتاب اللَّه: يعنى لوح محفوظ و كتب الهى و گفته‌اند مقصود قرآنست، و گفته‌اند حكم و قضاى او است از أبى مسلم.

فرمود: «روزى كه خدا آسمانها و زمين را آفريد و از آن روز نظم ماه و سال بوجود آمد «چهار تا حرام است» ٣ دنبال هم، ذو القعده، ذو الحجه و محرم، يكى تك و آن رجب است، و مقصود از حرام بودن اينست كه ارتكاب محرمات در آنها از ماههاى ديگر ممنوعتر است، عرب آنها را محترم ميشمرد تا آنجا كه اگر قاتل پدر خود را در آنها ميديدند باحترام ماه باو تعرضى نميكردند، و خدا هم احترام آنها را تأييد كرد چه بسا ترك ظلم در آنها سبب دفع كلى ظلم شود، چون در اين مدت آتش كينه خاموش مى‌شود.

ماههاى سال ١- محرم، چون جنگ در آن حرام بود. ٢- صفر، چون در آن مكّه از حاجيان خالى ميشد و گفته‌اند چون در آن وبائى رخ داد و چهره‌ها زرد شد، ابو عبيده گفته براى آنكه مشكهاى دوغ آنها تهى شده در آن ٣ و ٤ ماه ربيع، چون زمين در آنها گياه آورده، و يا چون مردم در آن اقامت كرده‌اند، ٥ و ٦: جمادى، چون آب در آنها يخ بسته، ٧: رجب چون آن را محترم ميداشتند و يا اينكه در آن جنگ را وامينهادند، چون أرجب مرد دست و پا بريده است.

و از پيغمبر صلى اللَّه عليه و اله روايت است كه در بهشت نهريست بنام رجب آبش از برف سفيدتر و از عسل شيرين‌تر و هر كه يك روز از رجب روزه دارد از آن بياشامد ٨: شعبان، براى آنكه قبائل در آن دسته دسته شدند، از أبى عمرو است.

و زياد بن ميمون از پيغمبر صلى اللَّه عليه و اله روايت كرده كه براى آن شعبانش گفتند كه خير بسيارى براى ماه رمضان دارد ٩- ماه رمضان، براى آنكه گناهان را بريزد يا آنكه گرما در آن سخت بوده، و يا آنكه رمضان نام خدا است، ١٠- شوال، چون قبائل در آن جابجا شدند، يا آنكه ماده شتران در آن دم برافراشتند، ١١:

ذو القعده، چون دست از جنگ برميداشتند، ١٢- ذو الحجه، چون در آن حج ميگذاشتند.