آسمان و جهان (ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوارجلد 14) - علامه مجلسی - الصفحة ١٠٩ - آيات

راستى در اين نشانه‌ها است براى مردمى كه ميشنوند.

٦- الرعد (٢ و ٣) و مسخر كرد خورشيد و ماه را هر كدام روانند تا سر رسيد نامبرده- تا فرمايد- فرو گيرد شب روز را.

٧- ابراهيم (٣٣) و مسخر كرد براى شما خورشيد و ماه را پيوسته و مسخر كرد برايتان شب و روز را.

٨- النحل (١٢) و مسخر كرد برايتان شب و روز را و خورشيد و ماه را، و اختران بفرمانش مسخرند، راستى در آن نشانه‌ها است براى مردمى كه بينديشند.

٩- الاسراء (١٢) و ساختيم شب و روز را دو نشانه و محو كرديم نشانه شب را و نشانه روز را بيناكننده نموديم تا بجوئيد از فضل پروردگارتان و بدانيد شماره سالها را و حساب را و هر چيزى را بخوبى شرح داديم.

١٠- الكهف (٨٦- ٩٠) تا رسيد بفرودگاه خورشيد و يافت كه فرو مى‌شود در چشمه‌اى گل آلود و يافت نزد آن مردمى را- تا گويد- تا رسيد بجاى برآمدن خورشيد و يافت كه بر مردمى برآيد كه در برابرش بر ايشان پرده‌اى نساختيم.

١١- الأنبياء (٣٣) و او است كه آفريد شب و روز و خورشيد و ماه را همه در چرخى ميگردند.

١٢- الحج (٦١) آن بدانست كه خدا فرو برد شب را در روز و فرو برد روز را در شب، و راستى خدا شنوا و بينا است.

١٣- المؤمنون (٨٠) و از او است رفت و آمد شب و روز آيا نينديشيد؟ ١٤- النور (٤٤) ميگرداند خدا شب و روز را راستى در آن عبرتيست براى ديده‌وران.

١٥- الفرقان (٤٥- ٤٧) ننگرى كه پروردگارت چگونه سايه را بكشد