محو شود (و نه شب پيش افتد بر روز) تا روز نباشد، و گفته‌اند مقصود نفى پيش افتادن ماه است بر خورشيد و عكس اولى است، و در روايت امام رضا بسند عياشى گذشت كه مقصود پيش بودن آفرينش روز است بر شب، و بيايد آنچه مشعر بدانست.

«وَ رَبُّ الْمَشارِقِ‌» بيضاوى در (ج ٢ ص ٣٢٠) تفسيرش گفته: يعنى مشارق اختران يا مشارق ساليانه خورشيد كه ٣٦٠ است و هر روز در يكى است و در برابر آنست مغارب و بهمين از آن اكتفاء كرد، يا براى اينكه طلوع بيشتر دلالت بر قدرت دارد از غروب و نعمت بخش‌تر است، و اينكه آنها را ١٨٠ شمرده‌اند بنا بر اينست كه يك طرفه حساب شده.

«و ميچرخاند شب را بر روز» در (ج ٢ ص ٣٥٣) تفسير بيضاوى: يعنى هر يك ديگرى را ميپوشاند مانند جامه كه بر جامه دار پيچيده است يا آن را نهان سازد مانند لفافه، يا پى در پى بر او گذارد مانند پيچهاى عمّامه ... (ج ٢ ص ٣٧٩) در تفسير «لِتَسْكُنُوا فِيهِ‌» در آن آسايش كنيد چون سرد و تاريك است و سستى آرد و حواس را آرام كند ...

«سجده نكنيد براى خورشيد و نه ماه» طبرسى- ره- در (ج ٩ ص ١٤ مجمع) گفته: گرچه منافع بسيارى دارند ولى آفريننده نيستند «و سجده كنيد براى آنكه آنها را آفريده» ...

«خورشيد و ماه بحسابند» يعنى باندازه در منازل خود روانند و از آن تجاوز نكنند تا دليل بر شمار سال و ماه و اوقات باشند از ابن عباس است و تحقيق معنايش اينست كه يك نواخت و روى حساب ميچرخند پيوسته و بى‌تفاوت، خورشيد بروج فلك را در ٣٦٥ روز و كسرى دور ميزند و ماه در ٢٨ روز و كسرى و پيوسته چنين باشند و آنها را بخصوص ذكر كرد براى منافع بسيارى كه دارند نسبت بمردم از روشنى و شناخت شب و روز و رسيدن ميوه‌ها و جز آن، و يادآورى از نعمت بخشى بدانها است بر مردم (ج ٩ ص ١٩٨ مجمع البيان) «پروردگار دو مشرق و پروردگار دو