مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٣٠ - دسته ششم رواياتى است درباره خيمههايى كه به هنگام ظهور حضرت امام زمان(عج) براى تعليم قرآن - طبق جمعآورى امير المؤمنين عليه السلام - برپا مىشود
در اصطلاح اصوليين به چنين حالتى «حكومت» مىگويند كه يك سخن متكلم حكيم، نقاط مبهم سخنان ديگرش را روشن مىسازد.
از سوى ديگر، همان اختلاف در نظم و ترتيب به تنهايى كافى است تا قرائت و فهميدن معانى كلام را دشوار سازد، چون قوام معنا در گرو نظم و تأليف الفاظ است كه اگر به هم بخورد به ناچار معانى هم تغيير مىكند، چنانكه قرار گرفتن جملههاى يك كلام در جايگاه خودش- همانطور كه متكلم اراده و بيان نموده- بهترين كمك براى فهم مقصود اوست، اما اگر الفاظ از جايگاه نخستين خود برداشته شود قرائت و فهم دشوار خواهد شد و فرقى نمىكند كه اين جابهجايى از روى عمد يا اشتباه صورت گيرد.
هنگامى كه موضوع نظم از مهمترين مسائل لفظى و كلامى شمرده مىشود و ارتباط نزديكى با مسأله افاده و استفاده دارد. اين موضوع، به كاملترين وجه در مصحف حضرت على عليه السّلام مراعات شده كه ديگر مصحفها از آن بىبهرهاند.
عموم مردم هم با قرآن به شكل موجودش مأنوس شده و در طى قرنها نسل اندر نسل با آن خوگرفتهاند. قهرا دست برداشتن از آن و آشنا شدن با غير آن برايشان دشوار است، لذا احتياج به تربيت، آموزش و تمرين مداوم دارند كه امام زمان (عج) هنگام ظهور به آن اقدام مىكند.
با اين توضيح، معنا سخن امام عليه السّلام كه گفت: «كتاب خدا را به حدّ خودش مىخواند» روشن مىشود؛ يعنى آن را به همان تركيب نخستين و اصيل خودش مىخواند كه در مصحف امير المؤمنين عليه السّلام تضمين شده است.
٤. حديث زير نيز اين معنى را تأييد مىكند كه قرآن امام زمان (عج) بيشتر از قرآن موجود نيست. عياشى- با سند خود- از امام باقر عليه السّلام روايت نموده كه:
«هرگاه قائم ما قيام نمايد و سخن بگويد، قرآن، او را تصديق خواهد كرد»[١]؛
[١] . تفسير عياشى، ج ١، ص ١٣، شماره ٦.