مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٤١ - جانشينان پيامبر صلى الله عليه و آله در قرآن
استاد گرانقدر ما به دنبال اين روايت مىنويسد: «اين حديث صحيح بر همه روايات باب، حكومت دارد و منظور آنها را مشخص مىكند كه ذكر آنها در قرآن با صفات و نشانههاست نه با نام بردن معمولى.»[١]
٢. با اين توضيح، مفهوم اين گفته امام عليه السّلام نيز روشن مىشود كه فرمود: «لو لا انّه زيد فى كتاب اللّه و نقص منه ما خفى حقّنا على ذى حجى[٢]؛ اگر قرآن دستخوش افزايش و كاستى نمىشد، حقّ ما بر هيچ انسان عاقلى پوشيده نمىماند.»
چون منظور از افزايش و كاستى، تحميل رأى و تفسير نارواست كه- عمدا و با قصد شوم- به معنى كلام خداوند مىافزايند و از آن مىكاهند يا بدون آگاهى و هدايت الهى، درباره قرآن سخن مىگويند و تفسير به رأى مىكنند كه در شرع مقدس مورد نهى قرار گرفته است.
علاوه بر اينها، حقايق آن را كتمان مىكنند و براى مردم بيان نمىكنند و در شأن قرآن عزيز كوتاهى روا مىدارند و دلايل گوياى آن را كمرنگ جلوه مىدهند.
بنابراين، افزايش در لفظ قرآن يا حذف الفاظش، منظور نيست چنانكه اهل تحريف پنداشتهاند، زيرا در آن صورت با اجماع طايفه شيعه به كلى مخالف بود و البتّه از درجه اعتبار ساقط مىشد.
آية الله خويى (ره) مىنويسد: «همه مسلمانان- حتى قائلان به تحريف- اجماع دارند كه يك حرف هم به قرآن افزوده نشده است.»[٣]
به همين جهت كه در جاىجاى قرآن مقام شامخ اين خاندان گرانقدر- به صراحت يا اشاره- مطرح شده است، امام باقر عليه السّلام مىگويد: «قرآن بر چهار بخش نازل شده است: يك چهارم درباره ما و يك چهارم درباره دشمنان ما و يك چهارم فرايض و احكام و يك چهارم ديگر سنتها و مثلهاست و آيات گرانبهاى قرآن
[١] . البيان، ص ٢٥١.
[٢] . تفسير عياشى، ج ١، ص ١٣، شماره ٦.
[٣] . البيان، ص ٢٥٢.