مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٥٣ - ١٨ - چهار كلمه نادرست!
بعهدهم اذا عاهدوا و الصّابرين فى البأساء و الضّرّاء و حين البأس»[١] كه «الصّابرين» براى مدح و ستايش منصوب گشته است- هرچند اگر بهعنوان عطف يا استيناف مرفوع هم مىشد زيبا بود.
در قسمت ديگرى مىگويد: «خليل معتقد است كه متكلم، در اينگونه موارد نمىخواهد مطلب مجهول يا ناگفتهاى را بازگو نمايد، چرا كه مخاطبانش هم به آنچه او مىگويد آگاهى دارند، لذا با مدح و ستايش، از آن مسأله ياد مىكند، گويا مىگويد: «اذكر اهل ذاك، و اذكر المقيمين؛)[٢] اهل اين امور را ياد مىكنم، نمازگزاران را ياد مىكنم» گرچه اين فعل (اذكر) هيچ گاه آشكار نمىشود.
اين عبارات مانند آن است كه فردى سرشناس بهعنوان افتخار و مباهات- مخصوصا- اسم طايفه خود را ببرد و بگويد: «انّا بنى[٣] فلان نفعل كذا؛ ما فرزندان فلان، اين كارها را انجام مىدهيم.»[٤]
«سيد مرتضى علم الهدى» درباره نصب «الصّابرين» در آيه ١٧٧ سوره بقره مىنويسد: «به دليل مدح و ستايش، نصب گرفته، زيرا شيوه سخنوران اين است كه هرگاه بخواهند موضوعى را با صفات و ويژگيهاى متعدد توصيف كنند بين آنها به صورت مدح يا ذمّ جمله معترضهاى مىآورند تا ممدوح يا مذموم را جداگانه مشخّص سازند، در نتيجه، اعراب همه كلمات، يكنواخت نخواهد بود.»[٥]
[١] . كسانى كه به عهد خود- به هنگامى كه عهد بستند- وفا مىكنند و در برابر محروميتها و بيماريها و در ميدان جنگ، استقامت به خرج مىدهند.
[٢] . يعنى، فعلى در تقدير گرفته و نصب مىدهد و در اينجا« مقيمين» مفعول اذكر و منصوب به آن است. م.
[٣] .« بنى» در اصل« بنين» بوده كه جمع« ابن» و در حال نصبى است و« نون» آخر آن به اضافه حذف شده است. م.
[٤] . ر. ك: الكتاب، سيبويه، ج ١، صص ٢٨٨- ٢٩١.
[٥] . مرتضى علم الهدى، امالى، ج ١، ص ٢٠٥.