مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٦٧ - تحريف نزد اخباريهاى متأخر

است و من تعدادى از آنها را در موزه امام رضا عليه السّلام ديده‌ام- لذا آنها در اعراب و نقطه‌گذارى آن تصرف نمودند و هريك طبق مذهب خودش در «لغت و صرف و نحو» قوانين ادغام، اماله و مانند آن را پياده كردند.»[١]

آن‌قدر پريشانى و آشفتگى در سخنان اين شخص آشكار است كه شايد ما را از پاسخ دادن بى‌نياز مى‌سازد.

ببينيد ميزان آگاهى وى به تاريخ جمع‌آورى قرآن چقدر است؟! مى‌گويد:

«هنگامى كه على عليه السّلام مصحفش را نزد آنان آورد دوّمى برخاست و گفت: مصحف عثمان براى ما بس است.»

در آن هنگام عثمان چه ارتباطى با جمع‌آورى قرآن داشت؟

در جاى ديگر مى‌گويد: «مصحفهايى كه به شهرها فرستاده شد همه به دستخطّ عثمان بود!».

آيا عثمان با دست خودش مصحفها را مى‌نوشت؟!

گاهى مى‌گويد: «عمر مصحف ابن مسعود را سوزاند و مى‌خواست مصحف على را نيز بسوزاند كه موفق نشد.»

بار ديگر مى‌گويد: «ابو بكر و عمر باهم آنچه را عثمان در مصحفش نوشته بود برگزيدند و مصحفهاى ديگر را در ديگ آب‌جوش ريختند و پختند!».

از همه عجيبتر اين‌كه مى‌گويد: «مصحفهاى زيادى با دستخط امير المؤمنين عليه السّلام منتشر شده است!».

گويا امام بيكار بوده كه بنشيند و نسخه‌بردارى كند، آن هم از مصحفهايى كه ديگران جمع‌آورى كرده‌اند [و به پندار او خودش هم قبول ندارد].

ايراد ديگر اين‌كه در پايان، اختلاف قرائتها را به‌عنوان دليل تحريف قرآن‌

[١] . منبع الحياة، صص ٦٨- ٧٠ و ضميمه رساله« الشهاب الثاقب» فيض كاشانى، صص ٦٦- ٦٩.