مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٩٢ - انتساب رساله به سيد مرتضى

ولى ظاهر اين تعبير نشان مى‌دهد كه نويسنده رساله، شخصى غير از نعمانى بوده است، چرا كه از كتاب نعمانى در تفسير نقل مى‌كند، در نتيجه، بايد اين رساله غير از آن كتاب تفسير باشد. افزون بر آن: سند اين روايت هم- با وجود بطائنى- بسيار ضعيف است. عياشى مى‌گويد: «از ابن فضال درباره او پرسيدم، پاسخ داد:

دروغپرداز و ملعون است، من بر خود روا نمى‌دانم حتى يك حديث از او نقل كنم. همچنين مى‌گويد: من از خدا شرم دارم از او روايت كنم.»[١]

[انتساب رساله به سيد مرتضى‌]

هيچ‌يك از كسانى كه شرح‌حال مؤلّفان را نوشته‌اند، اين رساله را به «سيد مرتضى (علم الهدى)» نسبت نداده‌اند و در شمار تأليفات فراوان او نيز نيامده است.

علاوه بر آن‌كه اين رساله با رأى صريح «سيّد» در مورد مصون بودن قرآن از تحريف مخالف است.

محققان گفته‌اند: اين رساله به‌طور كامل از اول خطبه تا پايان خاتمه از روى رساله منسوب به «نعمانى» نسخه‌بردارى شده و هيچ فرقى با آن ندارد.[٢] احتمال دارد، كسى كه از آن نسخه‌بردارى كرده- اتفاقا- همنام سيد بوده، پس بين نسخه‌بردار و نويسنده اشتباه شده است.

به هر صورت، رساله‌اى اين‌چنين كه نه نويسنده‌اش شناخته شده است و نه نسخه‌بردارش و نه سند درستى دارد و هيچ‌يك از بزرگان علم حديث، آن را توثيق نكرده‌اند، نمى‌تواند مدرك انتخاب نظريه و مرجع طالب علم قرار گيرد. حال ديگر كتابهايى كه اين طايفه در اثبات مسأله تحريف به آن اعتماد كرده‌اند بهتر از اين‌

[١] . جامع الرواة، ج ١، ص ٢٠٨.

[٢] . الذريعه، ج ٢٠، ص ١٥٥.