مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢١٣ - دسته اول روايات تفسيرى است كه آيهاى را توضيح مىدهد

گفت: آرى اينها تنزيل است، ولى غير آن تأويل.»[١]

اين عبارت به صراحت روشن مى‌كند كه امام عليه السّلام شأن نزول آيه را بازگو مى‌كند و تفسيرهاى ديگر را تأويل باطل و تحريف معناى آيه مى‌داند.

علامه مجلسى مى‌نويسد: «مفسران «نور» را به قرآن تفسير كرده‌اند، ولى امام كاظم عليه السّلام آن را به «امام» تأويل نموده، چون در آيه ديگر در كنار و همراه پيامبر ذكر شده است.»[٢]

اما محدث نورى در اين حديث احتمالات بسيار بعيدى را پذيرفته كه فقط شايسته افكار خام اخبارى‌هاست.[٣]

١٢. در قسمت ديگرى از همان حديث مى‌خوانيم؛ «گفتم: «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنْزِيلًا؛[٤] مسلما قرآن را بر تو نازل كرديم.» گفت: بولاية علىّ تنزيلا؛ به ولايت على نازل كرديم.

پرسيدم: اين تنزيل است؟

گفت: آرى اين تأويل آيه است.»[٥]

اين پاسخ صراحت دارد كه منظور از تنزيل- در اين حديث- تفسير است؛ تفسيرى همانند تأويل. و اين پاسخ امام، خط بطلان بر همه توهمات قائلان به تحريف مى‌كشد. به زودى رواياتى از اين هم صريحتر مى‌خوانيم.

١٣. و از «سدير صيرفى» روايت مى‌كند كه از امام صادق عليه السّلام پرسيدم: «آيا مؤمن به خاطر قبض روحش ناراحت مى‌شود؟

گفت: نه به خدا سوگند ... پس نگاه مى‌كند، يك منادى از جانب پروردگار

[١] . كافى، ج ١، ص ٤٣٢، شماره ٩١.

[٢] . ر. ك: مرآت العقول، ج ١، ص ٣٤٢.

[٣] . فصل الخطاب، ص ٣٣٤.

[٤] . دهر( ٧٦) آيه ٢٣.

[٥] . كافى، ج ١، ص ٤٣٥، شماره ٩١.