مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢١٥ - دسته دوم رواياتى است كه در آغاز اين فصل به آن اشاره كرديم؛ يعنى رواياتى كه - از طريق آحاد - برخى قرائتهاى منسوب به بعضى امامان را بازگو مىكند

قرائت كرد: «وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ؛[١] بگو: عمل كنيد كه خدا، پيامبرش و مؤمنان كار شما را مى‌بينند.»

امام گفت: آيه اين‌طور نيست، بلكه/ و المأمونون/ بوده و مأمونون ما هستيم.»[٢]

اين روايت- بر فرض صحت- مؤمنين را تفسير مى‌كند كه منظور از آن، مؤمنان مسؤولند؛ يعنى مؤمنانى كه مسؤوليت امت اسلامى به دوششان نهاده شده نه همه مؤمنان، هرچند همگان به نوعى مسؤولند. و شكى نيست كه مسؤولان امت، كسانى هستند كه بر جان، مال، ناموس و آبروى مردم، امين مى‌باشند و چنين كسانى جز مشعل داران هدايت؛ يعنى امامان معصوم عليهم السّلام نخواهند بود.

علّامه مجلسى مى‌گويد: «معناى سخن امام اين است كه منظور از مؤمنان در اين‌جا افرادى در مقابل كافران نيست تا همه مؤمنان را شامل شود، بلكه منظور، مؤمنان كامل است؛ همانان كه از خطاها در امان و از لغزشها به دورند و آنان امامان معصوم عليهم السّلام مى‌باشند.»[٣]

دسته دوم: رواياتى است كه در آغاز اين فصل به آن اشاره كرديم؛ يعنى رواياتى كه- از طريق آحاد- برخى قرائتهاى منسوب به بعضى امامان را بازگو مى‌كند

كه با قرائت عموم مسلمانان تفاوت دارد و گاهى با بعضى قرائتهاى شاذ و نادر هماهنگ است.

پيش از اين گفتيم: اولا، اين اخبار حجّيت ندارند چون قرآن فقط با تواتر ثابت مى‌شود نه با خبر واحد.

ثانيا، هيچ‌گاه اختلاف قرائت، دليل اختلاف در نص وحى نمى‌شود، چرا كه‌

[١] . توبه( ٩) آيه ١٠٥.

[٢] . كافى، ج ١، ص ٤٢٤، شماره ٦٢.

[٣] . مرآت العقول، ج ٥، ص ٧٩.