مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٢٩ - تحريف نزد ظاهربينان اهل سنت(حشويه)

تحريف نزد ظاهربينان اهل سنت (حشويه)

پيش از اين گفتيم كه منشأ شبهه تحريف، پاره‌اى روايات شاذ اهل سنت بوده كه برخى كم‌خردان يا بيماردلان آن را حكايت كرده و ظاهربينان اهل سنت (حشويه) بر آن اعتماد نموده‌اند؛ همانان كه بى‌پروا و بدون تدبّر، همه روايات را نقل مى‌كنند، هرچند با اصول شريعت و مبانى اسلام مخالف و ناسازگار باشد، چرا كه تمام همتشان را صرف ضخيم كردن حجم كتابها مى‌كنند و لذا، كارى ندارند كه محتوا چيست و از چه كسانى نقل مى‌كنند و به چه منابعى استناد مى‌كنند. در نتيجه، كوركورانه چاق و لاغر، سست و قوى و راست و دروغ را به هم مى‌آميزند.

ابن جوزى مى‌گويد: «بيشتر محدثان، حريص و آزمندند، چرا كه عادت دارند بازار حديث خودشان را- هرچند با سخنان باطل و بيهوده- گرم كنند و اين كار، بسيار زشت و ناپسند است. چون به سند صحيح از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله روايت شده كه:

«هركس حديثى از قول من روايت كند با اين‌كه مى‌داند دروغ است خود او نيز يكى از دروغگويان خواهد بود.»[١]

[١] . الموضوعات، ج ١، ص ٢٤٠.