مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٤٤ - جانشينان پيامبر صلى الله عليه و آله در قرآن
لَعَنِتُّمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ؛[١] بدانيد پيامبر خدا در ميان شماست، در بسيارى از كارها اگر از شما اطاعت كند به رنج و سختى مىافتيد، ولى خداوند ايمان را محبوب شما قرار داد و آن را در دلهايتان آراست و كفر، نافرمانى و معصيت را منفورتان قرار داد. دارندگان اين صفات هدايتيافتگانند.»
همچنين مىفرمايد: «قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ؛[٢] بگو: اگر خدا را دوست مىداريد از من پيروى كنيد تا خدا هم شما را دوست بدارد و گناهانتان را بيامرزد»، زيرا اگر محبّت نباشد اطاعت هم نخواهد بود، چرا كه محبّ، گوش به فرمان محبوب است.
بنابراين، اگر كسى دوستدار اولياى خدا باشد، از آنان اطاعت مىكند و فرمانشان را گردن مىنهد، همچنين اگر از دشمنان خدا كراهت و تنفر داشته باشد از آنان دورى گزيده پرهيز مىنمايد. در نتيجه، وقتى دين، عبارت از اطاعت بود، پس پايه و اساس آن را علاقه و محبّت تشكيل مىدهد.
از سوى ديگر قرآن كريم گروهى را ستايش نمىكند، مگر اينكه آنها اولياى خدايند كه شامل همه اوليا و بندگان شايسته خدا مىشود خواه گذشتگان يا آيندگان. و از قومى نكوهش نمىكند، مگر اينكه آنها دشمنان خدايند كه همه دشمنان خدا از جن و انس را براى هميشه شامل مىشود و دشمن اولياى خدا، دشمن خداست، چون دشمن دوست، دشمن خواهد بود. در قرآن كريم، حضرت ابراهيم عليه السّلام از شيعيان نوح پيامبر عليه السّلام شمرده شده- چون با قلبى سليم به پيشگاه خداوند شتافت[٣] با اين توصيف، ابراهيم عليه السّلام شامل همه
[١] . حجرات( ٤٩) آيه ٧.
[٢] . آل عمران( ٣) آيه ٣١.
[٣] . صافات( ٣٧) آيه ٨٣- ٨٤: وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ* إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ؛ و از شيعيان او( نوح) ابراهيم بود*( به خاطر بياور) هنگامى را كه با قلبى سليم به پيشگاه پروردگارش آمد.