مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٣١ - ١ - آيه رجم!
آيه قرآن بوده كه در زمان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله تلاوت مىشد، ولى پس از آن- بدون دليل شناختهشدهاى- فراموش گرديد.
«بخارى» و «مسلم» از «ابن عباس» روايت كردهاند كه گفت: «عمر پس از آخرين حج خود، خطبهاى ايراد كرد و در ضمن آن گفت: از جمله آياتى كه خداوند نازل كرد آيه رجم بود كه ما آن را تلاوت كرده، فهميده و به خاطر سپرديم. به همين دليل پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله رجم كرد و ما نيز بعد از او رجم كرديم. من بيم دارم زمانى دراز بگذرد و گويندهاى بگويد: به خدا سوگند ما آيه رجم را در كتاب خدا نيافتيم. در نتيجه- به دليل عمل نكردن به فريضهاى كه خداوند نازل كرده- گمراه كردند. [همه بدانيد] سنگسار نمودن در كتاب خدا، حق و كيفر زناكار محصن است- خواه مرد باشد يا زن- در صورتى كه بيّنه عليه او اقامه شود يا باردار باشد و يا خودش اقرار كند.»[١]
در مؤطّأ مالك مىخوانيم: «عمر هنگام بازگشت از حج، گفت: اگر مردم نمىگفتند عمر به كتاب خداوند متعال افزود، اين آيه را مىنوشتم[٢]: «و الشّيخ و الشّيخة- اذا زنيا- فارجموهما البتّة؛ هرگاه پيرمرد و پيرزن زنا كردند، البته آنها را سنگسار كنيد» زيرا ما آن را قرائت كرديم.»
خيلى جالب است هنگامى كه در زمان ابو بكر براى اولين بار قرآن را جمع و تدوين مىكردند، عمر آيه رجم را ارائه داد، كسى از او نپذيرفت و «زيد بن ثابت» از او دو شاهد خواست كه گواهى دهند آن عبارت، آيه قرآن است، ولى عمر كسى
[١] . بخارى، صحيح، ج ٨، صص ٢٠٨- ٢١١، باب رجم الحبلى؛ مسلم، صحيح، ج ٤، ص ١٦٧ و ج ٥، ص ١١٦؛ احمد بن حنبل، مسند، ج ١، ص ٢٣ و ج ٥، ص ١٣٢ و ١٨٣؛ ابو داود، سنن، ج ٢، حدود، باب ٢٣، حديث ٤٤١٨؛ ترمذى، سنن، ج ٤، حدود، باب ٧، حديث ١٤٣١؛ ابن ماجه، سنن، حدود، باب ٩؛ دارمى، سنن، حدود، باب ١٦ و مالك، موطأ، حدود، باب ١٠.
[٢] . در روايات ديگر مىخوانيم:« آن را در آخر قرآن مىنوشتم»( فتح البارى بشرح البخارى، ج ١٢، ص ١٢٧).« در گوشهاى از مصحف مىنوشتم»( ابن كثير، تفسير، ج ٣، ص ٥٢٦١).