مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٤٧ - ١٨ - چهار كلمه نادرست!

و مانند آن، درباره كتاب خدا به هيچ نحو پذيرفتنى نيست؛ كتابى كه باطل نه از جلو و نه از پشت سر [- از هيچ‌سو] بدان راه ندارد.

بنابراين، چگونه چنين غلطى آن‌چنان مخفى مى‌ماند كه در نسخه امام [نسخه اصلى و مادر] ثابت مى‌گردد با اين‌كه هماره در دست آن بزرگان بوده است، بزرگانى كه در دين خدا، كاملا جانب احتياط را رعايت مى‌كردند و بر قرآن هم مسلط بودند، به‌طورى‌كه هيچ نكته ريز يا درشتى از نظر آنان پنهان نمى‌ماند.

به خدا سوگند- بدون شك- اينها تهمت و دروغ است.»[١]

اين بود سخن اين محقق و متخصص در ادب و تفسير. از اين گذشته چگونه مى‌توان قرائت همه مسلمانان را- كه سينه‌به‌سينه و دهان‌به‌دهان از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله گرفته‌اند- نادرست شمرد؟

آرى!- بدون ترديد- اين يك پندار خام و نسبت دروغ است.

اما صحت سند- به اصطلاح اهل سنت- چشمان برخى- مانند ابن حجر- را پر كرده، نقل را بر عقل رشيد ترجيح داده، مطالب مشكوك و ساختگى را گرفته و موضوع مسلّم و قطعى را رها كرده‌اند.[٢]

١٨- چهار كلمه نادرست!

به پندار برخى ناآگاهان از ادبيّات عرب، در قرآن غلطهايى مشاهده مى‌شود كه طبق قواعد كلام- البته برحسب آشنايى ناقص مدعيان- بايد به‌گونه‌اى ديگر مى‌بود، از جمله پندارهاى واهى «عروة بن زبير» درباره سه آيه زير است:

الف) آيه ٦٣ سوره طه‌ «إِنْ هذانِ لَساحِرانِ؛ اين دو نفر مسلما ساحرند» به رفع اسم انّ [كه به پندار او «هذين»[٣] درست است چون اسم انّ منصوب مى‌باشد].

[١] . زمخشرى، كشاف، ج ٢، ص ٥٣٠ و ٥٣١.

[٢] . ر. ك: فتح البارى، ج ٨، ص ٢٨٢.

[٣] . رفع تثنيه به« الف» و« نون»( ان) و نصب و جر آن به« يا» و« نون»( ين) مى‌باشد. م.