مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٦ - ٦ قرآن معيار سنجش روايات
كه خود مقياس، مشكوك باشد. حال حساب كنيد هرگاه روايات تحريف، بر آن آياتى كه برخى پنداشتهاند تحريف شده عرضه گردد تا موافق كتاب خدا باشد، اين عرضه بر مقياس مشكوك، و «دور» باطل[١] است. و اگر بر غير آن آيات عرضه گردد و با آن سنجيده شود كه با آن مخالف است همانند آيه نفى باطل و آيه حفظ: «لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ»[٢] و «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ»[٣] [لذا طبق دستور پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بايد آن روايات رها شوند].
ب) روايات بايد بر همين قرآن متواتر و شناخته شده نزد همه مسلمانان عرضه گردد، چرا كه مقياس بايد امرى قطعى و مسلم باشد، همانطور كه در جهت اوّل گفتيم.
حال اگر روايات تحريف، بر قرآن موجود عرضه گردد مىبينيم شديدا با آن مخالف است و صريحا آن را تكذيب مىكند، چون مفاد اخبار تحريف، اين است كه قرآن سالم نمانده و با قرآنى كه بر پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله نازل شده تفاوت دارد [باز مىبينيم اين روايات- طبق دستور پيامبر- از درجه اعتبار ساقطند].
«محقق ثانى»[٤] (متوفاى ٩٤٠ ه. ق) رسالهاى در ردّ احتمال كاستى در قرآن نوشته و در آن به همين استدلال تمسك جسته، مىگويد: «هرگاه حديث، مخالف دليل قطعى؛ يعنى كتاب، سنت متواتر و اجماع بوده و قابل تأويل نباشد، بايد به دور افكنده شود و همه دانشمندان ما بر اين قاعده، اجماع و اتفاقنظر دارند.»
سپس مىگويد: «منظور از كتاب الله- كه بايد روايات بر آن عرضه گردد-
[١] . يعنى: براى اثبات درستى روايات تحريف، بايد آن را به قرآن عرضه كنيم. حال اگر به خود آيات مورد بحث عرضه گردند اين« دور» است و محال، گويا با اين روايات خواستهايم آن آيات را اثبات كنيم آنگاه با آن آيات خودساخته، صحت آن روايات را اثبات نماييم. م.
[٢] . فصلت( ٤١) آيه ٤٢.
[٣] . حجر( ١٥) آيه ٩.
[٤] . قاضى القضاة. نور الدين على بن عبد العالى كركى.