مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٣٨ - جانشينان پيامبر صلى الله عليه و آله در قرآن
الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ؛[١] و هنگامى كه خبرى از پيروزى يا شكست به آنها برسد، آن را شايع مىسازند درحالىكه اگر آن را به پيامبر و پيشوايانشان- كه قدرت تشخيص كافى دارند- بازگردانند از ريشههاى مسائل آگاه خواهند شد.»
امام باقر عليه السّلام مىگويد: «منظور از «اولى الامر» در اينجا امامان معصوم هستند.»
شيخ طوسى مىنويسد: «قول قوى همين است، چرا كه خداوند مىفرمايد:
اگر آن را به «اولى الامر» بازمىگرداندند علم پيدا مىكردند و مراجعه به غير معصوم موجب علم نمىشود، چون ممكن است اشتباه كند و در اين مسأله فرقى بين فرماندهان لشكر و دانشمندان و ديگران نيست.»[٢]
پس اين آيه شريفه- طبق اين تفسير ژرف- ما را به مقام عصمت و خطاناپذيرى امامان عليهم السّلام در راى و اجتهاد، راهنمايى مىكند.
ب) «لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ؛[٣] پيمان من به ستمكاران نمىرسد.»
شيعه اعتقاد دارد: نخستين شرط رهبران مسلمين عصمت مطلقه است؛ يعنى هرگز نبايد گناهى مرتكب شده باشند نه پيش از زمان تصدى مقام امامت و نه بعد از آن و در اين مسأله فرقى بين پيامبر و جانشينان بر حق او؛ يعنى امامان معصوم عليهم السّلام نيست و آيه مزبور به روشنى بر آن دلالت دارد.
امام «رازى» مىگويد: «رافضىها با استدلال به اين آيه، بر امامت ابو بكر و عمر ايراد گرفتهاند، چون آنان در آغاز كافر بودهاند و در آن حالت، مصداق اين آيه شدهاند كه عهد امامت به آنان نمىرسد و هنگامى كه مصداق اين آيه شدند، ثابت مىشود كه آنان براى هيچ وقت شايستگى مقام امامت را ندارند.
همچنين آن دو، گناهكار بودند، زيرا ممكن بود گناه كنند، چرا كه- به اتفاق
[١] . نساء( ٤) آيه ٨٣.
[٢] . التبيان فى تفسير القرآن، ج ٣، ص ٢٧٣.
[٣] . بقره( ٢) آيه ١٢٤.