مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٠٩ - دسته اول روايات تفسيرى است كه آيهاى را توضيح مىدهد
چرا كه انكار ولايت ولى خدا، انكار بزرگترين شعاير الهى در روى زمين است.
امام صادق عليه السّلام مىفرمايد: «ولايت ما ولايت خداست، همان ولايتى كه خداوند هيچ پيامبرى را مبعوث نكرد مگر [با ايمان] به آن.»[١]
و اين حقيقتى است بىترديد، چرا كه ولايت امامان معصوم عليهم السّلام پرتوى از ولايت خداى متعال مىباشد و انكار اين پرتو، انكار منشأ نور است. بنابراين، حديث مزبور تفسير محض مىباشد و نورى بيهوده دستوپا كرده تا ثابت كند آن لفظ، جزء قرآن بوده است.[٢]
٧. همچنين ابو حمزه ثمالى از امام باقر عليه السّلام روايت مىكند كه «تلاوت كرد:
«فابى اكثر النّاس/ بولاية علىّ/ الّا كفورا[٣]؛ پس بيشتر مردم/ در برابر ولايت على/ كارى جز انكار نداشتند» و گفت: جبرئيل اين آيه را اينچنين نازل كرد»؛ يعنى شأن نزول آيه اين بود و در اين مورد نازل شد.
ملا محسن فيض مىگويد: «شايد مقصود آن باشد كه اين اضافهها هرچند برگرفته از وحى است، ولى بهعنوان تفسير نوشته مىشده، نه اينكه جزء قرآن باشد. پس آنچه در روايات به گوش مىرسد كه با كلماتى برخلاف قرائت مردم خوانده شده، منظور تفسير الفاظ قرآن و روشن كردن معانى آن مىباشد كه از طريق وحى-؛ يعنى علم مستند به وحى الهى- دانسته شده است.»[٤] به همين جهت، كسى- جز پيشوايان معصوم از خاندان وحى- از آن آگاهى ندارد.
سپس روايت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را بهعنوان شاهد گفتار خود نقل مىكند كه فرمود:
«اگر مردم، قرآن را- همانطور كه نازل شده- قرائت مىكردند، دو نفر باهم اختلاف نمىكردند»؛ يعنى اگر مردم قرآن را- همانگونه كه اهل وحى هدايت
[١] . كافى، ج ١، ص ٤٣٧، شماره ٣.
[٢] . فصل الخطاب، ص ٣٠٩.
[٣] . كافى، ج ١، ص ٤٢٥، شماره ٦٤، آيه ٨٩ سوره اسراء( ١٧).
[٤] . وافى، مجلّد ٩، باب ٢٦٩، ص ١٧٧٨.