مصونيت قرآن از تحريف - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٣٢ - دسته هفتم رواياتى است كه درباره فضيلتهاى اهل بيت عليهم السلام بحث مىكند

از شما بر آن (رسالتم) درخواست نمى‌كنم جز دوست داشتن نزديكانم.»

آن‌گاه چهار وجه مى‌شمارد بدين قرار:

١. درخواست دوستى از قريش؛

٢. درخواست دوستى و مودت با خويشان نزديك و اهل بيت خودش؛

٣. درخواست تقرب به خداوند سبحان؛

٤. درخواست نزديكى خويشاوندان باهم وصله ارحام.

اما خودش وجه اوّل را انتخاب مى‌كند كه پيامبر از قريش مى‌خواهد- دست كم- به خاطر حق خويشاوندى از او حمايت كنند. و با تمام تلاش مى‌كوشد انتخاب خودش را برتر جلوه دهد. مى‌نويسد: «پيامبر با همه قريش خويشاوندى داشت. هنگامى كه او را تكذيب نمودند و از بيعت با او سرپيچى كردند گفت: اى خويشاوندان من! اگر با من بيعت نمى‌كنيد- دست‌كم- حق خويشاوندى مرا پاس بداريد. عربهاى ديگر در حفاظت و يارى كردن من سزاوارتر از شما نيستند.»[١]!

آرى- با نيت سوء- خود را به كورى زده است. خداوند متعال مى‌فرمايد:

«فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ؛[٢] چشمهاى ظاهر نابينا نمى‌شود، ولى دلهاى درون سينه‌ها كور مى‌شود»، زيرا چگونه بر انسان عاقلى مخفى مى‌ماند كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله نمى‌تواند با كسانى كه او را انكار نموده و اهدافش را مسخره مى‌كنند اين‌گونه برخورد كند.

شگفتا! آنها دعوتش را نپذيرفتند و اصلا رسالتش را انكار كردند. آن وقت پيامبر از آنان پاداش رسالتش را بخواهد؟! آيا اين احتمال، چيزى جز توهين به مقام شامخ پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله است؟ پيامبر هرگز دست دوستى به سوى دشمنان‌

[١] . جامع البيان، ج ٢٥، صص ١٥- ١٧.

[٢] . حج( ٢٢) آيه ٤٦.