ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٥٨

قوله «يبر قسمه» به معنى عمل بدان چه او را قسم داده است، يا تصديق به هر چه در باره آن سوگند خورد (يا اينكه اگر به جان او قسم مى‌خورد راست بگويد) يا آنكه اگر از طرف او تعهدى كند بپذيرد و وفا كند. پايان نقل از مجلسى (ره).

من مى‌گويم منظور اين حديث بيان حقيقت و عمق تشيع و برادرى و برابرى كامل است كه در جامعه شيعه حقيقى رعايت شده است و در حقيقت شرحى است از باب گذشته كه فرمود شما به راستى به مقام برادرى تشيع نرسيده‌ايد و چون اين يك امر اجتماعى و تبادلى است مشروط به نظام مخصوص و امكاناتى است كه در زمان امام صادق (ع) وجود نداشته و لذا اين احكام و دستورها عملى نبوده و امام هم بيان آنها را به واسطه فقدان شرط و امكان آن لازم نمى‌دانسته و همين معنا را به معلى هم گوش زد كرد و او هم با كلمه‌

«لا حول و لا قوة الّا باللَّه»

تصديق نمود و در نتيجه امام (ع) به عنوان يك تعليم عالى آنها را براى وى شرح داد. از مجلسى (ره)-

«كفر احدهما»

زيرا اگر راست گويد طرف او به واسطه دشمنى با او دين ندارد و اگر دروغ بگويد خود او به واسطه افتراء از ايمان خارج است و اين يكى از معانى كفر است در برابر ايمان كامل چنانچه شرحش گذشت و هم بيايد ... و در ضمن كلام خود مى‌گويد اين كفر ناسپاسى است. يعنى كسانى كه خود را شيعه آل محمد مى‌دانند و سرود ولايت مى‌خوانند بايد نسبت به همديگر اين اخلاق عاليه اجتماع پرور را منظور دارند. از مجلسى (ره)- يعنى تكليف از نظر اختلاف مراتب عقل فرق مى‌كند چنانچه گذشت كه خدا با بنده‌ها باندازه‌اى كه به آنها عقل داده است در حساب دقت مى‌كند، يا مقصود اين است كه چون هنوز آداب كامله‌