ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٢٩ - باب طاعت و تقوى

كار كنيد، به راستى ميان خدا و كسى خويشى نيست، دوست‌ترين بنده‌ها نزد خدا عز و جل و ارجمندترين‌شان نزد او با تقواتر و مطيع‌تر آنها است نسبت به او، اى جابر، به خدا نتوان نزديك شد به خداوند تبارك و تعالى جز به اطاعت، با ما برات آزادى از دوزخ نيست و احدى را بر خدا حجتى نيست، هر كه مطيع خدا است، دوست ما است و هر كه نافرمان خدا است دشمن ما است، نتوان به ولايت ما رسيد جز با عمل و ورع.

٤- از هشام بن حكم، از امام صادق (ع)، فرمود:

چون روز قيامت شود، يك دسته مردم برخيزند و پشت در بهشت در آيند و آن را بكوبند، به آنها گويند: شما كيانيد؟ گويند:

ما اهل صبريم، گويند: بر چه صبر كرديد؟ گويند: بر طاعت خدا و از نافرمانى خدا، پس خدا عز و جل گويد: راست گويند، آنان را به بهشت بريد و اين است معنى قول خدا عز و جل (١٠ سوره زمر):

«همانا پرداخت شود به صابران مزدشان بى‌حساب».

٥- أمير المؤمنين (ع) بارها مى‌فرمود:

با وجود تقوى كمبود عمل نيست، چگونه عمل پذيرفته كم است.