یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥١ - یادداشت قرآن و انسان - عبادت و آزادی از طبیعت

یادداشتهای استاد مطهری، ج ١، ص: ٣٥١

اقیانوسها آسوده بماند. هیچ مخدّری به اندازه برخی از مجلات ما اثر تخدیری ندارد.

جملهای بسیار عالی دارد علی علیه السلام در خطبه ٢٣٩ (آخرین خطبه):

واللَّه مستأدیکم شکره ١، و مورثکم أمره ٢، و ممهلکم فی مضمار ممدود ٣، لتتنازعوا سبقه ٤، فشدوا عقد المآزر ٥، و اطووا فضول الخواصر ٦، لاتجتمع عزیمة و ولیمة ٧، ما أنقض النوم لعزائم الیوم ٨، و أمحی الظلم لتذاکیر الهمم ٩، و صلّی اللَّه علی سیدنا محمد النبی الامی و علی اله مصابیح الدجی و العروة الوثقی و سلم تسلیماً کثیراً..

جمله اول مولی تحریک حس انسانی، توجه دادن به نعمتهای الهی و وظیفه و رسالتی [است] که بشر خودبه خود گردن گیرش میشود.

جمله دوم اشاره است به اینکه: انَّ الْأرْضَ یرِثُها عِبادِی الصّالِحونَ..

جمله سوم محدود بودن فرصت را ذکر میکند و اینکه میدان میدان مسابقه است و فرصت اندک.

جمله چهارم میگوید مهلت برای مسابقه است و زندگی تا حدی تنازع است.

جمله پنجم میگوید تصمیم بگیرید، کمرها را محکم ببندید، مصمم و جدی و بااراده باشید.

جمله ششم بنا به تفسیر ابن ابی الحدید میگوید: کم بخورید، قسمتی از شکم را همیشه خالی نگه دارید.

جمله هفتم توضیح و تعلیل جمله ششم است که تصمیم و لذت پرستی با هم جمع نمیشوند، خوشگذرانی و شکم پرستی و بنده شکم بودن با مرد جدی بودن، زندگی و هدفهای زندگی را جدی گرفتن درست درنمی آید. به قول سعدی: