كتاب حجت آن يك صد و سى باب است , و هر باب آن متضمن رواياتى خاص در حجت است كه تقريبا وجه جامع آن روايات عنوان آن باب است كه از حاصل مضمون آنها اتخاذ شده است , مثلا باب اول آن باب الاضطرار الى الحجه است , و باب پنجم آن باب ان الارض لا تخلو من حجه , و باب ديگر آن باب ان الائمه اذا شاؤوا ان يعلموا علموا , و باب ديگر آن باب الاشاره و النص الى صاحب الدار عليه السلام , و باب ديگر آن باب مولد الصاحب عليه السلام .

اماميه را در امامت ائمه اثنى عشر و در امامت و غيبت دوازدهم آنان , حضرت صاحب الامر , عليهم السلام , كتاب كافى كافى است بلكه با قطع نظر از جوامع روايى اماميه , صحاح و سنن و جوامع روائى اهل سنت كفايت مى كنند . منكر امامت اگر مسلمان است , بايد با او از طريق خاص سخن گفت , و اگر غير مسلمان است , از طريق ديگر , چنانكه در نبوت عامه كتب كلامى روى سخن با دهرى و طبيعى و ديگر فرق لا مذهب است , و در نبوت خاصه روى سخن با صاحبان مذاهب , چون يهود و نصارى و مجوس .

مؤمن به رسالت حضرت ختمى مرتبت , ناچار , معترف به عصمت اميرالمؤمنين على عليه السلام بايد باشد , و معترف به عصمت آن جناب به امامت يك يك ائمه اثنى عشر و غيبت تامه صاحب الامر ( ع ) , زيرا وصى معصوم معصوم است , و وصى امام امام است , و وصى حجه الله حجه الله است . من در اين مقام وارد در بحث عصمت و امامت نمى شوم , فقط به گفتارى از ابن متويه , كه يكى از مشاهير و معارف علماى اهل سنت است , اكتفا مى كنم :

حضرت وصى , اميرالمؤمنين على عليه السلام , در خطبه هشتاد و پنجم نهج البلاغه در وصف و تعريف عترت عليهم السلام فرمود :

بل كيف تعمهون و بينكم عتره نبيكم و هم ازمه الحق و اعلام الدين و السنه الصدق فانزلوهم باحسن منازل القرآن وردوهم ورود الهيم العطاش .