جستارهايي در فلسفه دين - فتحی زاده، مرتضی - الصفحة ١٩

و مهمان جديدي نيز از راه مي رسد. صاحب مهمانسرا با اين که مي داند همه اتاقها از قبل پُر شده است، تازه وارد را به اتاق شماره ١ راهنمايي مي کند و ساکنان اتاق ١ را به اتاق شماره ٢، و ساکنان اتاق ٢ را به اتاق ٣ و به طور کلي ساکنان اتاق شماره n را به اتاق شماره nبعلاوه١ مي فرستد. ظاهراً مشکلي پيش نمي آيد! حتي اگر اتوبوس بزرگي که بي نهايت مسافر دارد از راه برسد، همگي آنها مي توانند در هتل استقرار يابند. زيرا ساکنان هر اتاقي با شماره فرد n به اتاق شماره ٢ n مي روند (و الي آخر)، و بدين سان، بي نهايت اتاق شماره فرد خالي مي شود. به طوري که حتي اگر بي نهايت اتوبوس که هر کدام بي نهايت مسافر دارند از راه برسد، باز همه ي مسافران را مي توان در هتل جاي داد. در اين صورت، اين پرسش مطرح مي گردد که آيا چنين چيزي واقعاً به معناي منطقي کلمه امکانپذير است؛ يعني امکان دارد چنين مهمانسرايي واقعاً وجود داشته باشد؟ حاميان برهان کلامي چنين چيزي را ممکن نمي دانند و مي گويند هيچ امر بي نهايت واقعي ديگري نيز امکانپذير نيست. به همين دليل، جهان نيز در زنجيره بي نهايت زمان پديد نيامده، بلکه آغازي داشته است. گروهي معتقدند که نظريه جهان شناختي معاصر در فيزيک، گواهي علمي و تجربي بر حدوث زماني جهان است. طبق نظريه جهان شناختي «انفجار بزرگ» [١]، جهان تقريباً حدود پانزده بيليون سال (کمي بيشتر يا کمتر) پديد آمده است.

با فرض حدوث زماني جهان، گام بعدي، اثبات مقدمه نخست برهان است، يعني اين که جهان علتي داشته و نمي توانسته است بدون علت و به طور ناگهاني پا به عرصه وجود گذاشته باشد. گام نهايي هم اين است که اثبات کنيم علت جهان، اوصاف مهم و ويژه اي دارد که همان اوصاف خداست.

دومين نوع از برهان جهان شناختي همان براهيني است که در سه راه