جستارهايي در فلسفه دين - فتحی زاده، مرتضی - الصفحة ١٦٣

و پستانداران، و مانند آنها هم شمار اندکي از نامزدهاي نه چندان قابل قبول وجود دارد [١].

اما بعدها اين نوع ملاحظات، با اين ادعا که شواهد واقعاً مهم را بايد در سطح ملکولي يافت، ناچيز شمرده شد. اين شواهد در همين اواخر، در انفجار عظيم اطلاعاتي که به وسيله زيست شيمي و زيست شناسي ملکولي سي و چند سال اخير ايجاد شده است، آشکار گرديد. چنان که در اين ادعا مطرح مي شود، دليل و مدرک قطعي TCA اين است که همه اشکال حيات، از پروکاريوت ها [٢] (باکتريها، جلبکهاي سبز – آبي) تا بالا، يک کد ژنتيک [٣] دارند (کدي که اسيد نوکلئيک بوسيله آن ساختار پروتئين ها را مشخص مي سازد). بدين دليل است که ارنست ماير مي گويد: