جستارهايي در فلسفه دين - فتحی زاده، مرتضی - الصفحة ١١٤

اثبات درستي باور ديني بپردازد. من مدلل خواهم کرد که عرضه قرائن و شواهد موافق براي توجيه ايمان ديني محال است، اما باز هم داشتن چنين ايماني مي تواند عاقلانه باشد. بنابراين نکته دوم صادق است، اما نه به دلايلي که نيومن مي آورد. دلايلي که من براي اثبات نکته دوم مي آورم با انديشه نيومن وجوه مشترکي دارد، چنان که از بحثهاي فلسفي جديد درباره ي مسأله برونگرايي و درونگرايي در معرفت شناسي نيز بسيار انتظار مي رود که به آنها بپردازند.

نيومن معتقد است که دست کم بخشي از وحي الهي گزاره اي [١] (‌قضيه اي) است، يعني شامل قضايايي (گزاره هايي) مي شود که خداوند به انسان ابلاغ کرده است. او در د ستور زبان تصديق نوشته است:

مردم تأکيد مي کنند رستگاري در اين نيست که به قضايايي همچون «خدايي وجود دارد»، «نجات بخشي هست»، «پروردگارا خداست»، «تثليثي هست»، باور داشته باشيم، بلکه رستگاري در باور آوردن به خدا، به يک نجات بخش، و به يک پاک کننده از گناهان است؛ و ايراد آنان اين است که چنين قضايايي فقط ابزارهاي صورتي و بشري اند که دريافتهاي حقيقي از انجيل را نابود مي سازند و دين را به جاي آن که در دل بنشانند، به الفاظ و منظبق محدود مي کنند و سبب دلخوشي افراد به خود قضايا چونان اموري حاکي از مفاهيم ذهني مي شوند؛ اما خطاي آنان در اين است که مي پندارند بشر بايد چنين کند، يا همواره مي تواند چنين کند. قضايا... براي ذهن لازمند،