احتمال پيشيني مثلاً TCA از ديدگاه خداباورانه، و از «شواهد تجربي» اعم از شواهد سنگواره اي، شواهد ملکولي، شباهتها، و نظاير آنها در اين باره مي آموزيم. پيداست که اين ملاحظات دقيقاً شامل آن نوع مشاهده منظم، تعميم و آزمون فرضيات تبيين گري مي شود که مک مولين آن را مشخصه علم مي خواند. ممکن است شامل چيزهاي ديگري هم باشد، امّا يقيناً شامل اين امور مي شود. مک مولين، براي اثبات نکته دوم بايد نکته ديگري را مبرهن سازد؛ يعني اثبات کند که علم (به معناي دقيق کلمه) «نمي تواند» شامل مباحثي ديگر شود، مثلاً در مورد نظر کتاب مقدس درباره TCA يا درباره احتمال پيشيني يک نظريه بر مبناي خداپرستي تحقيق کند و من اصلاً نمي دانم که چگونه مي توان اين را مبرهن ساخت. در کجا گفته شده است که هر آنچه چنين کند، علم نيست؟

مک مولين فکر مي کند پاسخ اين سؤال در «طبيعت گرايي روشي» [١] نهفته است که به گمان او براي علوم طبيعي اساسي است؛ به تعبير ساده تر، در علم نبايد به آنچه درباره خدا، يا فعاليت وي مي دانيم، يا آنچه به واسطه کتاب مقدس مي دانيم، متوسل شويم. [٢] او هنگام بحث درباره طبيعت گرايي روشي مي گويد «دانشمندان بايد» بدين روش پيش بروند؛ روش علوم طبيعي بهايي به اين ادعا نمي دهد که يک رويداد خاص يا يک نوع رويداد خاص را بايد با توسل به فعل «خاص» خداوند يا شهادت کتاب مقدس توضيح داد.» (ص٣٠٣). اما اين منع از کجا آمده است؟ اين منع معمولاً فقط از