يکي از عناصر سناريوي بزرگ تکامل [١]، نظريه نياي مشترک [٢] (TCA) است که براساس آن، حيات فقط در يک نقطه از زمين سرچشمه گرفته است، و همه موجودات بعدي به واسطه توارث به آن صورت بومي [٣] پيوند مي خورند. اين ادعا، چنان که استفن گولد مي گويد، حاکي از آن است که «يک درخت توارث تکاملي» وجود دارد که «تمام موجودات آلي را با رشته هاي شجره نامه اي به هم پيوند مي دهد.» [٤] بر اساس TCA، من و شما پسر عموهاي همه موجودات زنده – مانند اسبها، خفاشها، پاپيتالهاي سمي و باکتريها – هستيم؛ البته پسر عموهاي دور، امّا به هر حال پسر عموهاي آنها هستيم. اکنون، تقريباً همگان پذيرفته اند که شواهد سنگواره اي اصلاً در آن حدي نيستند که بتوانند نظريه مرکب از TCA و هر يک از ساختکارهاي فعلاً شناخته شده و پذيرفته شده تکامل را اثبات کنند. اين شواهد نوعاً ظهور ناگهاني و رکود [٥] بعدي، و اَشکال اندکي از انواع اصلي را، در صورت وجود داشتن، نشان مي دهند. در شواهد فسيلي [٦] شکلي بينابيني وجود ندارد که به نخستين نمايندگان يک رده منتهي شود؛ و در واقع در مورد طبقه [٧] نيز مي توان همين را گفت. در مورد واسطه هاي ميان ماهيان و دوزيستان، دوزيستان و خزندگان، خزندگان و پرندگان، خزندگان