جستارهايي در فلسفه دين - فتحی زاده، مرتضی - الصفحة ٨٢

را مي دانيم، اما هنگامي که اين عبارات در مورد خداوند يا عيسي مسيح به کار مي روند، معناي آنها با کاربردهاي معمولي بسيار تفاوت مي کند.

با اين همه، نمي توانيم همه واژه ها و عبارات به کار رفته در زبان ديني را مجازي بدانيم، چون برخي از آنها براي گزارش حقايق وحوادث تاريخي ساده استعمال شده اند؛ چنان که مي خوانيم:

هنگامي که عيد پنجاهه [١] فرا رسيد، آنها همگي در يک جا گرد هم آمدند. [٢]

برخي ديگر از وقايع شگفت انگيز خبر مي دهند:

و ناگهان صدايي چون وزش بادي سخت از آسمان آمد، و سراسر خانه اي را که همگان در آن نشسته بودند، پر کرد. [٣]

دسته اي ديگر تجربه هايي خاص را بيان مي کنند:

و در آن جا زبانه اي از آتش بر ايشان آشکار گشت که بر هر يک فرو پاشيده و در آنان آرام گرفت. [٤]

برخي عبارات نيز تجربه هاي خاص را با اصطلاحات ديني توصيف مي کنند:

و همه ايشان از روح القدس [٥] لبريز شدند و به زبانهاي ديگري لب به سخن گشودند و سخناني را که روح القدس به ايشان گفته بود، به زبان آورند. [٦]

درست است که در اين آيات و بسياري از آيات ديگر رشته اي از کاربردهاي حقيقي و مجازي در متن ديني چنان به هم آميخته اند که