مي شوند. پيداست که اصطلاحات و واژگان جديد به تنهايي مشکلي جدي پديد نمي آورند، چنان که مردم هنگام فراگيري اخترشناسي يا گياه سناسي يا سوار کردن قطعات الکترونيکي و يا آزمودن آشپزي به آساني واژگان مربوط را به ياد مي سپارند و همه ما بدون زحمت بسيار بر مجموعه کاملي از قوانين و دستورات راهنمايي و رانندگي و قواعد بازيهاي مختلف چيره مي شويم، و به داستانهاي شگفت انگيز و امور عاطفي و احساسي اي که روزانه از طريق رسانه ها مي شنويم يا مي خوانيم به خوبي عادت مي کنيم. بنابراين، اگر فراگيري مصطلاحات و قواعد و خو گرفتن به داستانها و اخبار خارق العاده يا عاطفه برانگيز چندان دشوار نيست، چرا آموختن واژگانهاي جديد ديني و پذيرفتن داستانهاي شگفت انگيز و حقايق ما بعد الطبيعي اديان سخت و دشوار است و چرا زبان ديني را بايد يک مشکل و مسأله فلسفي بپنداريم.

آيا مشکلي که اهل فلسفه در زبان دين مي بينند، صرفاً از آن روست که آن را بيگانه و ناآشنا مي پندارند و هنگام رويارويي با آن احساس غربت مي کنند؟ اگر مشکل زبان ديني فقط احساس غربت اهل فلسفه در مورد آن باشد، پس نبايد آن را مسأله اي جدي و اساسي پنداشت؛ چون با گذشت زمان بر اين احساس ناآشنايي و غربت چيره خواهند شد. چنان که احساس نگراني از وقوع برخي امور که در اولين روزهاي اشتغال به حرفه جديدمان در ما پديد مي آيد، پس از چند ماه يا يک سال از ميان مي رود و کاملاً به آن عادت مي کنيم.

به همين سان، براي عادت کردن به زبان ديني يا خو گرفتن به دعاها و نمازها و گوش دادن به موعظه ها، و به ياد سپردن اصول عقايد، و خواندن کتابهاي مقدس بايد همچون مؤمنان و پيروان اديان تقريباً احساس خودماني و نزديک با آنها داشته باشيم و معناي آنها را صاف و پوست کنده درک کنيم. البته اين کار چنان که گفتيم، چندان دشوار نيست و پس از گذشت زمان