است. ميزان فشردگي کنوني جهان بسيار شبيه فشردگي متناسب با مرز ميان يک جهان باز (که همواره انبساط مي يابد) و يک جهان بسته است (که تا حد خاصي انبساط مي يابد و سپس فرو مي پاشد). نسبت ميان نيروهاي منبسط و منقبض کننده جهان تقريباً يک است. اما اندکي پس از انفجار بزرگ، اين نسبت در واقع بايد بسيار کمتر بوده باشد. از اين رو، استفن هاکينگ [١٩٧٤] گفته است: «کاهش ميزان انبساط به ميزان يک در ١٠١٢ در زماني که دماي جهان ١٠١٠ درجه کالوين بود، بايد ناشي از آغاز فروپاشي دوباره جهان باشد در شرايطي که شعاع آن فقط ٣٠٠٠

١ ميزان کنوني و دماي آن ١٠٠٠٠ درجه کالوين بود که براي پيدايش حيات بيش از حد گرم است. از سوي ديگر، اگر ميزان انبساط اندکي بيشتر بود، سرعت انبساط جهان بسي بيشتر از حد لازم براي تشکيل ستاره ها و کهکشانها و عناصر سنگين ضروري براي حيات بود.