جستارهايي در فلسفه دين - فتحی زاده، مرتضی - الصفحة ٣٠

جهان موجودات جاندار فقط ظاهري [١] است. همه گياهان و جانوران گوناگون و بي شمار، ساختکارهاي (مکانيزمهاي) ظريف و رساي فراوان، و دستگاه هاي مبسوط و اندامهايي همچون چشم پستانداران و مغز انسان نشان قدرتمندي از نظم اند؛ اما در واقع آنها محصول ساختکارهاي کور همچون جهش ژنتيکي تصادفي [٢] و انتخاب طبيعي اند [٣]. طبق اين نظر، يک منبع دگر شوندگي ژنتيکي [٤] هست که ساختار و کارکرد موجودات زنده را دچار جهش مي کند. بيشتر اين جهشها زيان بخشند و فقط شمار اندکي از آنها سازش پذيرند، و صاحبان خوش اقبال آنها حرکتي سازش پذير و رو به جلو دارند و نهايتاً در ميان گروهي غلبه مي يابند. اين روندها در زماني کافي ادامه مي يابند تا اين که بتوانند همه پيچيدگيهاي عالي و مبسوطي را پديد آورند که ويژگي جهان زنده کنوني را مي سازند.

البته شواهدي واقعي اندکي گوياي اين است که اين روندها مي توانند تا اين حد ادامه داشته باشند. به طور طبيعي ما قادر نيستيم کارکرد آنها را تا آن جا پي بگيريم که بتوانيم ببينيم مثلاً پرندگان يا پستانداران خزنده را پديد مي آورند. حتي اگر هم بتوانيم روند تاريخ پيدايش حيوانات را مشاهده کنيم (و حتي اگر از شواهد بسياري فيلم در اختيار داشته باشيم) باز هم به هيچ وجه نمي توان نشان داد که ساختکارهاي کور در واقع براي پيدايش اين موجودات کافي بوده اند؛ زيرا چيزي در گزارش فيلم يافت نمي شود که نشان دهد اين جهشهاي ژنتيکي تصادفي واقعاً به دست خداوند هدايت و سازماندهي نشده اند.