هر آنچه درباره فيزيولوژي و شيمي موجودات آلي آموخته ايم مؤيد اين انديشه جسورانه داروين است که «همه موجودات آلي که تا کنون در روي زمين زيسته اند از يک شکل اوليه، که حيات، نخستين بار در آن ديده شد، سر چشمه گرفته اند». [١] اين کشف که پروکاريوت ها داراي همان کد ژنتيکي موجودات زنده عالي ترند، قطعي ترين تأييد فرضيه داروين بود. وحدت تاريخي در کل عالم زنده، براي شخص انديشمند و براي احساس او نسبت به موجودات آلي همنوع خود قطعاً معنايي عميق دارد. [٢]

امّا در اين جا خلط مبحثي صورت گرفته است. با فرض قبول «طبيعت گرايي»، اين ممکن است تخمين درستي باشد؛ يعني اگر طبيعت گرايي را بخشي از اطلاعات پيش زمينه خود بدانيم، آن گاه شايد بتوانيم کد ژنتيکي را دليل و مدرک قطعي TCA بدانيم. [٣] چنين احتمالي فقط تا حدي پذيرفتني است؛ زيرا، (الف) بسختي مي توان دريافت که حيات «اصلاً» چگونه مي تواند به واسطه قواعدي که در فيزيک و شيمي مطالعه مي شود، پديد آمده باشد، و (ب) اگر حيات به طور تصادفي و حساب نشده بيش از يک