بر خلاف آنچه از ظواهر پيداست، تنها ساعت ساز طبيعت، نيروهاي کور فيزيکي اند؛ هر چند اين نيروها به روش خاص آرايش يافته اند. ساعت ساز واقعي پيش بيني مي کند؛ چرخ دنده ها و فنرهاي خود را طراحي مي نمايد، روابط متقابل آنها را، با در نظر داشتن هدف آتي خود در چشم ذهن، طرح مي ريزد، اما انتخاب طبيعي، يعني فرايند خودکار و کور و نا آگاهانه اي که داروين کشف کرد و اکنون مي دانيم که تبييني براي وجود و شکل هدفمند حيات است، هدفي را در نظر ندارد. چنين فرايندي، ذهن و چشمي ذهني [١] ندارد، طرحي براي آينده ندارد، ديدني ندارد، و پيش بيني اي نمي کند و اصولاً بينش ندارد. اگر بتوان گفت که انتخاب طبيعي نقش ساعت طبيعت را بازي مي کند، همانا ساعت سازي کور است. [٢]

بنابراين، اين نويسندگان در اعلام اين نکته هم آوازند که علم تکاملي نوين دليلي قوي به دست داده است که باور کنيم بشر کاملاً

[١] Mind’s eyd

[٢]The Blind Watchmaker, London and New York, W.W.Norton and Co., ١٩٨٦, p.٥.

داينل دنت نيز همين مدعا را در منبع زير تکرار مي کند.

Dennett, Daniel, Darwin’s Dangerous Idea, New York, simon and Schuster, ١٩٩٥.