اعتراضات فراواني به اين نوع از عقلانيت ايمان وارد شده است؛ از جمله اين که ممکن است گفته شود اين موضع با واقعيت دلايلي که مؤمنان در طول ساليان براي پذيرش حقانيت و درستي باورهاي خود عرضه کرده اند سخت ناسازگار است. اما اگر بپذيريم که مردم در انتخاب عمل رد يا قبول ايمان ديني آزاداند، فهم دلايلي که سوارث و دومينيکنها در قرن هفدهم براي ايمان آورده اند مي تواند پاسخي به اين اعتراض باشد انتخاب يک باور چندان جدي است که ويژگي زندگي ما را تعين مي بخشد. اگر کسي درباره درستي ايماني که بدان پاي بند بوده است، ترديدهاي جدي داشته باشد، انتخاب چنين باوري اشتباه خواهد بود و ممکن است در برخي از شرايط ساده لوحانه و در نتيجه نا معقول باشد. نقش استدلالهاي متکلمانه اين است که انتخاب باور را انتخابي درست ومعقول مي سازد. همچنين اين دلايل مي توانند سبب انتخاب نکردن يک باور نسنجيده و نادرست شوند، گرچه مطمئن نيستيم بتوانند چنين باوري را نامعقول سازند. آنها نمي توانند نقش دلايل اثبات کننده ايمان ديني را برآورند و بنابراين وجود آنها براي معقول بودن ايمان لازم نيست.

اعتراض ديگر ممکن است اين باشد که گواهي ديگران في نفسه فقط مي تواند قضايا را محتملاً صادق سازد، نه يقيناً صادق، و اين که فقط نشان دهنده توجيهي بدوي است؛ يعني توجيهي که ما را وا مي دارد در صورت فقدان قرائن و شواهد مخالف، به قضيه اي باور کنيم، نه توجيهي که موجب مي شود ما از همه قرائن و شواهد مخالف، به قضيه اي باور کنيم، نه توجيهي که موجب مي شود ما از همه قرائن و مدارک ديگر چشم بپوشيم. بنابراين، گواهي يک پيامبر في نفسه براي توجيه باور به وحياني بودن قضايا کافي