البته حق با نيومن است که مي گويد باور (‌ اعتقاد) و شک دو نگرش باورمحور [٢] ناسازگارند، و وقتي يکي از آن دو به قضيه اي تعلق گيرد، ديگري را نفي مي کند. اما مهم است که بدانيم نيومن افزون بر اين که تأکيد مي کند مؤمن بايد به قضاياي وحياني باور (‌اعتقاد) داشته باشد، از وي شديداً و آشکارا مي خواهد که در چنين باوري هرگز ترديد نکند.

بواقع شما خواهيد گفت ما برخي امور را مي پذيريم بدون آن که بتوانيم درستي آنها ار با استناد به گفته هاي ديگران مشاهده يا اثبات کنيم؛ قطعاً چنين است. اما گفته هاي ديگران را فقط به مثابه سخن انساني مي پذيريم و اطمينان مطلق و بي چون و چرايي به آنها نداريم به طوري که چيزي نتوند آن را بلرزاند... اين نوع پذيرش بکلي با ايمان الهي فرق مي کند. کسي که باور دارد خدايي هست و اينها سخنان اوست که به بشر ابلاغ کرده است، اصلاً ترديدي به خود راه نمي دهد. او يقين دارد عقايدي که خدا به وي آموخته درست است، زيرا خدا راستگوست؛ «دليل» يقين او اين است که خدا راستگوست؛ و نيز اين عقايد را خدا بيان کرده است؛ نه اين که چون مي تواند درستي آنها را برسي يا اثبات کند؛ يعني ايمان دو

[١] Grammer of Assent, ١٥٩.

[٢] نگرش باور محور (doxastic attitude) را نگرش مبتني بر باور نيز مي توان خواند؛ يعين شک، ظن، علم و مانند آنها تعابير ديگري از باورها هستند، تأکيد بر باور محور بودن اين امور حاکي از ابعاد ذهني (روانشناختي)، منطقي و معرفت شناختي آنهاست - م.