ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٣١ - تفسير

قتاده گويد: يعنى بر ماست بيان طاعت (نماز و روزه و حج و زكات و غيره) و بيان معصيت (زنا و شراب مسكر و ...).

((وَ إِنَّ لَنا لَلْآخِرَةَ وَ الْأُولى‌)) و بدرستى كه بر ماست ملك آخرت و ملك دنيا و زياد نميشود در ملك و سلطنت ما هدايت يافتن كسى كه هدايت يافته و كم نميكند از پادشاهى و ملك ما معصيت و گناه كسى كه عصيان نموده است و اگر ما ميخواستيم هر آينه منع ميكرديم ايشان را از گناه جبرا و قهرا و ليكن ايجاب و اقتضا كرد كه ايشان را از جهت امر و نهى منع نمائيم، سپس خداوند سبحان بيم داد كسى را كه عدول و اعراض از هدايت كند به اينكه فرمود:

((فَأَنْذَرْتُكُمْ ناراً تَلَظَّى)) يعنى ما ترسانيديم و بيم داديم شما را از آتشى كه شعله و زبانه دارد.

((لا يَصْلاها)) يعنى داخل اين آتش نميشود و مقيم در آن نميگردد.

((إِلَّا الْأَشْقَى)) مگر بدبخت‌تر و آن كافر بخداست.

((الَّذِي كَذَّبَ)) آنكه تكذيب كرد آيات خدا و رسولان او را.

((وَ تَوَلَّى)) يعنى: اعراض از ايمان نمود.

((وَ سَيُجَنَّبُهَا)) يعنى: بزودى دورى ميكند آتش را و از آن به كنارى قرار ميگيرد.

((الْأَتْقَى)) پرهيزگارتر.

((الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ)) آنكه مالش را در راه خدا انفاق ميكند.

((يَتَزَكَّى)) ميكوشد كه در نزد خدا پاك باشد و باين انفاقش رياء و خود نمايى و شهرت را نميخواهد.