اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٢٧ - شکراللّه خاکسار
صفوی خصوصا نزد شاه عباس صفوی صاحب ارج و قرب فراوان شد. تا آنکه علیرضا عباسی منصب کتابداری را از او گرفت. ولی او تا آخر عمر مواجب کتابداری را دریافت می کرد.
چنان که نوشته اند، او بدمزاج و تندخو و تنگ حوصله بود و با همه به درشتی رفتار می کرد. «صادقی» در شعر نیز دستی توانا داشت و به فارسی و ترکی شعر می سرود. در جنگاوری و فنون رزم نیز ماهر بود.
عاقبت او در سال ١٠١٧ق در اصفهان وفات یافت. میر الهی همدانی این مصرع را مادّه تاریخ فوت او یافته است:
«دگر عجب که دمد صبح صادق از شب ما»
این کتابها از اوست:
١. «زبده الکلام» شامل قصایدی که در مدح و منقبت دیگران سروده است.٢. «مثنوی فتح نامه عباس نامدار» که در بحر شاهنامه و به دستور شاه عباس سروده است.٣. «مقالات و حکایات» بر وزن «مخزن الاسرار» نظامی و «بوستان» سعدی، منظوم٤. «مثنوی سعد و سعید» در بحر «خسرو و شیرین»٥. «دیوان غزلیات» به فارسی و ترکی٦. «تذکره مجمع الخواص» که به ترکی نوشته شده و شرح حال ٤٨٠ نفر از سخنوران عهد صفوی است و به چاپ رسیده است.٧. «منظومه قانون الصّور» درباره فنون نقاشی، در بحر «خسرو و شیرین»٨. «حظّیات» که مماثل رساله «لذات» معین استرآبادی سروده شده است.٩. «تذکره الشعراء» مشتمل بر رباعیات معمائی که به اسامی شعراء و متقدّمین و متأخرین خود منظوم کرده است. ١٠. «منشئآت و مکاتبات» فارسی و ترکی.
از اوست:
ز غیر با دل پر شکوه پیش یار شدم گرفت جانب اغیار و شرمسار شدم
رباعی