اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٢٣ - سیّد محمّد شفیع مستوفی
هجری. به راهنمایی میرزا زین العابدین شیروانی (مست علی شاه) به خدمت مجذوب علی شاه رسید. آنگاه به خدمت رحمت علی شاه رسیده و پس از فوت میرزا زین العابدین، مجاز و مأذون از رحمت علی شاه گردید.] در صدق و صفا، مهر و وفا و جود و سخا ممتاز و در کسر نفس و طهارت ذیل و صفوت ضمیر و حسن معاشرت با امتیاز بود.
سالها در نصرآباد جرقویه در مسند شیخ طریقت به ارشاد فقراء نعمت اللهی مشغول بوده و سرانجام در ماه رمضان ١٢٦٨ق در آنجا وفات یافت.[١]
صابر گلپایگانی
صابر گلپایگانی [شاعر ادیب و خوشنویس قرن یازدهم هجری]. در سال ١٠٩٦ق کتاب «ایساغوجی» ابهری را در اصفهان به خط شکسته نستعلیق نوشته است. نسخه به شماره ٥/١١٥٢ در کتابخانه جامع گوهرشاد مشهد موجود است.[٢]
[عجالتا از نام و زندگی او اطلاعی به دست نیامد. مرحوم خیام پور در «فرهنگ سخنوران» نیز که تذکره ها را دیده و شعرای آنرا فهرست کرده نامی از «صابر گلپایگانی» نمی برد. اگر «صابر» نام کوچک او نباشد. معلوم می شود که اهل شعر و ادب بوده و به تحصیل علوم عقلی نیز رغبت داشته است.]
حاج میرزا صادق
حاج میرزا صادق، از محترمین تجّار عهد فتحعلی شاه بوده و مسجدی در محلّه خواجو جنب چهارسوق آجری در سال ١٢٤٢ق بنا کرده که به نام او به مسجد حاج میرزا صادق معروف است.
[١] طرائق الحقائق، ج٣، صص ٣٩٩ و ٤٠٠؛ مکارم الآثار، ج٦، صص ١٨٩٤ و ١٨٩٥؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص١٠٥؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٨٠؛ بستان السیاحه، ص٥٨٦.
[٢] فهرست گوهرشاد، ص٢٢٣.