اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤١٥ - ملّا محمّد شفیع استرآبادی
مسلمه» و دیگران بهره برده و کتاب «مقامات» را در سال ٤٩٠ق و کتاب «الرشاد الارب» را تألیف نموده است.
وی در سال ٥٣٠ق در بغداد در کهولت و پیری وفات یافت. به عربی شعر می سرود و اشعارش لطیف و دلپذیر است.[١]
میر شهنشاه شکیب اصفهانی
میر شهنشاه اصفهانی متخلّص به «شکیب» شاعر ادیب [از سخنوران قرن یازدهم هجری].
از سادات و متولّیان امامزاده زین العابدین (درب امام) اصفهان و پسرعموی مستوفی موقوفات در عهد شاه سلیمان بود. خود او مدّتی مستوفی استرآباد بود. گاهی شعر می سرود [و قبل از سال ١٠٨٣ق (سال تألیف تذکره نصرآبادی) وفات یافت.
از اوست:
واعظ به مزخرفات خود غرّه مشو خورشید صفت واله هر ذرّه مشو
بر تخته منبر آمد و رفت مکن سوهان طبیعت شده ای ارّه مشو[٢]]
شیبان اسدی
ابوسعید شیبان بن ابومحمّد عبداللّه بن شیبان بن عبداللّه بن احمد بن محمّد بن شیبان بن محمّد بن سمره بن مفضل بن قیس بن عدنان بن نزار بن حرب بن ربیعه بن حسن بن مفضّل محتسب مؤدی اسدی الملقن اصفهانی [از محدّثین عامّه قرن ششم هجری[ مردی صالح و عالم بوده و به تعلیم قرآن به اطفال مشغول بوده است.
او از پدرش «ابو محمّد عبداللّه»، «احمد بن عبدالغفار بن احمد»، «قاضی ابو منصور
[١] معجم الادباء، ج١، صص ٢٧٣ و ٢٧٤؛ الاعلام، ج٣، ص٢٦٠؛ طبقات الشافعیه، ج٣، ص١٧٥؛ راهنمای دانشوران، ج٣، ص٣٧٠.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ١٧٥ و ١٧٦؛ تذکره روز روشن، ص١٢٢.